>Dซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ไม่เอาน้ำตาล ไม่เอาซี่โครง?
งั้นก็เหลือแค่...
หนิงซีก้มหน้านิ่งเงียบ
เย่ฝานมองเห็นรอยแดงระเรื่อบนแก้มของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ลำคอขาวผ่องของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา ขาวสลับแดง งามจับตาเป็นที่สุด
ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน!
เหตุผลข้อนี้ เย่ฝานรู้ดี เขาบีบมือเล็ก ๆ ในฝ่ามือเบา ๆ
"คุณซีน้อย บ่ายนี้ไปเดินเล่นกับฉันหน่อยนะ?"
ใครว่า ออดอ้อนแล้วชีวิตรุ่งกว่า
เช่นกัน ผู้ชายก็ทำได้
แน่นอน ข้อแม้คือต้องไม่ตุ้งติ้ง ไม่งั้นไม่เรียกว่าออดอ้อน แต่เรียกว่าน่าคลื่นไส้
บนเส้นแบ่งนี้ เย่ฝานควบคุมได้ดีมาก
"ฉัน..."
สบดวงตาล้ำลึกของอเย่ฝาน หนิงซีทำตัวไม่ถูก สุดท้ายก็พยักหน้าน้อย ๆ เอ่ยตอบแผ่วเบา
"…อืม"
เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่ฝานดีใจมาก รอยยิ้มสดใสซื่อตรงผุดขึ้นบนใบหน้า
สรุปสั้น ๆ - จบ!
"ก๊อก ก๊อก—"
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
พนักงานเสิร์ฟหญิงในเครื่องแบบเดินเข้ามาในห้องอาหาร สอบถามอย่างสุภาพว่า "แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง จะเริ่มเสิร์ฟอาหารได้หรือยังคะ?"
"ได้ครับ"
เย่ฝานพยักหน้า
ไม่ถึงหนึ่งนาที บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารมากมาย
แปดกับข้าวหนึ่งซุป
ที่สำคัญคือ ไม่มีจานไหนที่เย่ฝานจะเอ่ยชื่อได้ เขามองอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็จำได้แค่ว่าจานหนึ่งใส่เนื้อกุ้ง ในใจรู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง
นี่หรือชีวิตคนรวย?
แหม!
แห้งแล้งไร้รสชาติ?
หึ!
นั่นเป็นแค่การปลอบใจตัวเองของคนธรรมดาเท่านั้นแหละ