“ก็เพราะนายมันปากเก่งชอบพูดจาไร้สาระน่ะสิ!”
“ไม่จริงสักหน่อย”
อวี่ฝานส่ายหน้าพรืด พูดขึ้นอย่างเอาจริงเอาจัง “ฉันเปล่าพูดไร้สาระเลยนะ ว่าแต่เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน จะห้ามไม่ให้คนอื่นพูดถึงก็ไม่ได้นะ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!”
“……”
หนิงซีพูดอะไรไม่ออกเลย
ถ้าเป็นเรื่องฝีปากแล้วล่ะก็ ต่อให้มีสิบคนอย่างเธอก็สู้คนอย่างอเย่ฝานไม่ได้
เธอก้มหน้าลงคลึงชายเสื้อ ท่าทางเต็มไปด้วยความเขินอาย “คุณ…ช่วยทำตัวปกติหน่อยได้ไหม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อ ฉันกลับบ้านจริง ๆ ด้วยนะ!”
“เดี๋ยวจะไปเดินเล่นที่ไหนดี?”
อวี่ฝานทำเป็นไม่สนใจคำถามก่อนหน้า ยิ้มกว้างจนหน้าเบ้ “ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับนครหลวงเท่าไหร่ เธอตัดสินใจแล้วกัน”
หนิงซีเงยหน้าสวยขึ้นมา รู้สึกทั้งโกรธทั้งจนคำพูด
เปลี่ยนเรื่องได้เร็วขนาดนี้เลยนะ?
ช่างเถอะ…
ก็เธอมันดันได้เพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้นี่นา ทำใจยอมรับซะเถอะ!
กินข้าวเสร็จไม่ต้องจ่ายเงินเอง พนักงานยังเดินมาส่งพวกเขาถึงหน้าประตู โค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม การบริการระดับนี้ทำให้อวี่ฝานต้องลอบทึ่ง
ในชาติที่แล้ว แม้เขาจะมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน แต่ส่วนใหญ่เป็นสินทรัพย์เสมือน สภาพความเป็นอยู่ประจำวันก็ไม่ได้แย่ แต่เทียบกับมื้อเที่ยงวันนี้แล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว
มื้อนั้น มองด้วยสายตาของอเย่ฝานแล้ว ไม่ต่ำกว่าแสนแน่นอน
ช่างหรูหรา!
นอกจากสองคำนี้แล้ว อวี่ฝานนึกไม่ออกเลยว่าจะประเมินอย่างไร
ตามตรงแล้ว เขาก็รู้สึกกดดันอยู่บ้าง ภรรยาของตนเติบโตมาด้วยสภาพแวดล้อมดีเลิศขนาดนี้ เขาก็ต้องพยายามมากขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าหลังจากที่หนิงซีมาอยู่กับเขาแล้ว คุณภาพชีวิตของเธอจะไม่ตกต่ำลง