ได้ยินคำพูดของอเย่ฝาน สีหน้าของเฉากวงไห่ก็เปลี่ยนไปมาอย่างน่าสนใจ
“กินข้าวเหรอ?”
“อืม”
“กินข้าวสำคัญกว่าคลี่คลายคดีหรือไง?!”
“กินข้าวสำคัญกว่า”
เย่ฝานไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบกลับไปตรงๆ
นอกจากฟ้าถล่มทลายแล้ว ใครก็ห้ามเขากับหนิงซีกินข้าวไม่ได้ทั้งนั้น
“…”
“…”
สิงเจิ้งเทาที่กำลังยืนหันหน้าเข้าห้องอยู่หันกลับมา เดินมาข้างตัวเย่ฝาน จับมือเขาแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เย่ฝาน การสันนิษฐานของนายเมื่อกี้อาจเป็นความจริงก็ได้ ในเมื่อนายมีพลังการให้เหตุผลที่พลิกแผ่นดิน… แข็งแกร่งขนาดนี้ ก็ขอให้นายช่วยอุทิศกำลังของตัวเองด้วย”
“จับคนร้ายได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ผู้ตายก็จะได้หลับตาลงเร็วขึ้นหนึ่งวัน…”
“หยุด!”
เย่ฝานร้องห้ามเสียงดังลั่น
คำพูดยืดยาวของสิงเจิ้งเทาใช้กับคนอื่นอาจได้ผล แต่กับเขา ไม่ได้ผลเลยสักนิด
“ผู้อำนวยการเฉา หัวหน้าสิง ผมได้ช่วยวิเคราะห์เบาะแสให้พวกคุณตั้งมากแล้ว แค่ใช้เบาะแสที่รู้อยู่เพื่อหาตัวคนร้ายจากพยานสี่คน มันยากนักเหรอ?”
เย่ฝานยืนขึ้น พยักหน้าให้ทั้งสองคนแล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า “ผมยังมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ ขอตัวก่อนล่ะ พวกคุณยุ่งกันต่อเถอะ ลาก่อน”
พูดจบก็ไม่ให้โอกาสทั้งสองได้อ้าปาก หันหลังเดินออกไปก้าวใหญ่ๆ
“…”
“…”
เฉากวงไห่และสิงเจิ้งเทามองหน้ากัน ต่างพูดไม่ออกเหมือนกัน
เรื่องสำคัญมาก?……
“หัวหน้าสิง คุณควบคุมตัวพยานทั้งสี่คนเดี๋ยวนี้!”
“รับทราบ!”
…………
ออกจากประตูหน่วยรักษาความสงบ หนิงซีก็หยุดเดินกะทันหัน สีหน้าแฝงแววน้อยใจ “เมื่อกี้คุณเข้าไปคุยอะไรกันข้างใน? ทำไมถึงไล่ฉันออกมา?”