นอกคฤหาสน์ จวงลี่รออยู่เงียบ ๆ พอเห็นหนิงซีและเย่ฝานออกมา เขาก็สาวเท้าเข้าไปหาหนิงซีเป็นคนแรก น้ำเสียงนอบน้อมอย่างยิ่ง โค้งศีรษะถามว่า "คุณหนู พวกเราจะไปไหนกันครับ"
ส่วนเย่ฝาน เขาไม่แม้แต่จะชำเลืองมอง ทำเป็นมองไม่เห็น
ไอ้หนุ่มจอมเจ้าเล่ห์นั่น ขี้เกียจเสวนาด้วย!
ท่าทีของจวงลี่ เย่ฝานไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
หรือพูดให้ถูกคือ เขาชินเสียแล้ว
เพราะตั้งแต่วันแรกที่จวงลี่เจอเขา อีกฝ่ายก็ไม่เคยให้สีหน้าที่ดีกับเขาเลยสักครั้ง
หนิงซีย่นจมูกโด่งเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ลุงจวง เรียกหนูว่าคุณซีน้อยก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณหนู ฟังดูห่างเหินจัง"
คำพูดแบบนี้ ในความทรงจำของเธอ เคยบอกจวงลี่ไปนับครั้งไม่ถ้วน
แต่…
ไม่ได้ผลเลยสักนิด!
ตอนที่พูด จวงลี่ก็รับคำดีแท้ หลังจากนั้น ก็ยังเรียกเหมือนเดิม
เรื่องนี้ หนิงซีเองก็จนใจ
"ครับ คุณหนู"
"……"
หนิงซีกุมขมับอย่างหมดคำจะพูด ก็เป็นแบบนี้แหละ
เธอเบะปาก หันไปมองอเย่ฝาน ดวงตาเป็นประกายวูบไหว "เราจะไปไหนกันเหรอ"
คำถามนี้ เธอครุ่นคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
นครหลวงมีสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังมากมาย นครหลวงเป็นเมืองหลวงของแคว้นเซี่ย แถมยังมีการพัฒนาทางเศรษฐกิจขั้นสูง ตลอดทั้งปีมีนักท่องเที่ยวมาเยือนไม่น้อย ยิ่งพวกสถานที่ท่องเที่ยวดัง ๆ ช่วงเวลาทองอย่างสุดสัปดาห์แบบนี้ คนต้องเยอะมากแน่ ๆ
เธอไม่ชอบความวุ่นวาย เพราะฉะนั้นจะพาเย่ฝานไปเดินเล่นที่ไหนดี
เลือกไม่ถูกเลย!!!