ในครัว กู่จื่ออีกำลังเคี่ยวซุป ได้ยินเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะห้องนั่งเล่นดังขึ้น เธอเช็ดมือเดินมาที่โซฟา หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะกาแฟขึ้นมา เมื่อเห็นหมายเลขที่แสดงบนหน้าจอ ก็ชะงักไปชั่วขณะ
เบอร์นี้...
กู่จื่ออีฉงนเต็มที ตัวเองไม่ใช่ถูกอีกฝ่ายบล็อกไปแล้วหรอกเหรอ?
หรือว่าตัวเองเดาผิด?
แม้จะสงสัย แต่อีกฝ่ายเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตคุณปู่ เธอไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย กดรับสายทันที
"คุณกู่ใช่ไหมครับ?"
"สวัสดีค่ะ ฉันกู่จื่ออี"
"เย่ฝาน อวี่ของใบไม้ ฝานของความธรรมดา"
ได้ยินการแนะนำตัวของอเย่ฝาน ดวงตาของกู่จื่ออีฉายแววยิ้ม เอ่ยถามเชิงหยั่งเชิงว่า "เย่ฝาน เธอน่าจะเด็กกว่าฉันไม่กี่ปี ฉันเรียกชื่อเธอตรง ๆ ไม่ว่ากันใช่ไหม?"
"ก็ควรเป็นเช่นนั้น"
เย่ฝานไม่ชอบพิธีรีตองจุกจิกอยู่แล้ว เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วบอกจุดประสงค์ตรง ๆ "คุณกู่ครับ ที่โทรมาครั้งนี้หลัก ๆ อยากถามว่า คุณปู่ของคุณเป็นนักหมากล้อมอาชีพหรือเปล่า?"
"ใช่ค่ะ"
กู่จื่ออีชะงัก ก่อนอธิบายเสียงนุ่ม "คุณปู่ของฉันเป็นนักหมากล้อมอาชีพเก้าดั้ง เป็นหนึ่งในสองนักหมากฝีมือเก้าดั้งของแคว้นเซี่ย มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ได้ฟังดังนั้น เย่ฝานที่ยืนอยู่สุดทางเดินก็มีสีหน้าฉายแววประหลาดใจ
เป็นคนเดียวกันจริง ๆ ด้วย บังเอิญเกินไปแล้วไหม?
หรือว่า...
นี่เป็นพรหมลิขิต?!
"คุณกู่ครับ อีกสักครู่ช่วยส่งที่อยู่มาให้ผมหน่อยได้ไหม?"
ภายใต้การเสริมพลังของสติปัญญาระดับสาม ความคิดของอเย่ฝานแล่นฉับไว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็ตัดสินใจในใจได้แล้ว กล่าวว่า "ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ตอนบ่ายผมอยากไปเยี่ยมคารวะอาจารย์กู่สักหน่อย ผมมีเรื่องจะรบกวนขอความช่วยเหลือครับ"