"ฉะ...ฉันอยากกินน้ำมะนาว"
เสียงหวานใสแทบจะเบาจนไม่ได้ยิน แต่เย่ฝานกลับได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจน แสงจุดหนึ่งปรากฏขึ้นในดวงตาสีดำมืด พริบตาเดียวนั้น แสงจุดนั้นก็ขยายออกจนเต็มเบ้าตา
"ดี"
เพียงคำเดียวสั้น ๆ แฝงไว้ด้วยความดีใจจาง ๆ ที่แทบจะสัมผัสไม่ได้
"...ขอบคุณ"
หนิงซีก้มหน้างุด เดินเตะก้าวเล็ก ๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตัวเองก็แค่อยากกินน้ำมะนาว ไม่ได้มีความหมายอื่นเลยสักนิด
อืม ไม่มีแน่นอน!!!
เมื่อเดินตามหลังเด็กสาว เย่ฝานก้าวช้า ๆ ทุกย่างก้าวที่เดิน ความรักในแววตาก็เข้มข้นขึ้นหนึ่งส่วน เมื่อใกล้ถึงทางออก ความรักในแววตาก็เกือบจะเข้มข้นกลายเป็นรูปธรรม
ไม่มีการปิดบังอีกต่อไป
เขา...มีความสุขมาก!
แม้จะไม่มีใครแบ่งปัน แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความสุขของเขาลงเลย
เมื่อมองเห็นเงาร่างงดงามข้างหน้า เย่ฝานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็กลับมาเป็นแบบเดิมที่ยิ้มแย้มอยู่เป็นนิตย์ ก้าวเท้าเดินตามขึ้นไป
ทั้งสองเดินเคียงบ่าออกจากปากซอย
หนิงซีพยักหน้าให้จวงลี่ซึ่งนั่งอยู่ที่คนขับ ชี้ไปยังทางเข้าหมู่บ้านไม่ไกลออกไป แล้วก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย
"ไปกันเถอะ"
เย่ฝานใช้สองมือประคองไหล่ของหนิงซี หันตัวเธอให้กลับ แล้วดันเธอเดินไปยังหมู่บ้าน
ฉากนี้ทำให้จวงลี่ถึงกับหนังตาเต้นตุบ ๆ
ต่อยมันได้ไหมนะ?!
แต่เมื่อสายตาไปตกอยู่บนตัวหนิงซีแล้ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจนใจ หนิงซีไม่มีทีท่าจะปฏิเสธเลยสักนิด
นี่มันอะไรกัน?!
คุณหนูครับ ความเย็นชาของคุณล่ะ? การระวังตัวของคุณล่ะ?
"เฮ้อ!"
จวงลี่ถอนหายใจ แล้วสตาร์ตรถ
ความร้อนแรงที่ส่งมาจากหัวไหล่ ผ้าบางของเสื้อผ้าไม่อาจต้านทานไว้ได้เลย ทำให้แก้มของหนิงซีแดงระเรื่อ ด้วยสัญชาตญาณเธอเกือบจะหลบแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ในใจก็เกิดเสียงอีกเสียงหนึ่งขึ้นมา
"พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน การกระทำแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
"อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้รังเกียจการกระทำแบบนี้ของอเย่ฝานนี่!"