"ปัง!"
หลินรั่วอวี่กระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความเดือดดาล
นักฆ่าบนท้องถนน?
นี่มัน...
ทนได้ก็ให้มันรู้ไป!
"นั่งลง!"
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปาก หลินเต๋อเจียงก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน เขาสั่งสอนด้วยน้ำเสียงกร้าวโดยไม่ต้องแสดงโทสะ "ดูตัวเจ้าสิ ดูเหมือนอะไรกัน?"
"ท่านปู่!"
หลินรั่วอวี่โกรธจนกระทืบเท้า จ้องเขม็งไปที่เย่ฝาน อกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธไม่น้อย
หลินเต๋อเจียงถอนหายใจอย่างปวดหัว
เย่ฝานยังคงยิ้มโดยไม่พูดอะไร
หนิงซีเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตากลมโตกลอกไปมาไม่หยุด
ไม่นานนัก เธอก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้
อาทิตย์ที่แล้ว เย่ฝานดูเหมือนจะเจออุบัติเหตุรถชนระหว่างทางมาโรงเรียน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะเป็นเรื่องนี้
หลินรั่วอวี่ไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวอีกแล้ว สายตาจับจ้องไปที่เย่ฝานซึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หัวใจของเธอพลุ่งพล่านไปด้วยโทสะ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยปาก "อย่างโรงเรียนเจิ้นหัวก็เป็นโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำของประเทศไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีนักเรียนแบบเจ้าได้กัน?"
เย่ฝานทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้น
หลินเต๋อเจียงขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกชิงตัดหน้าไปก่อน
หนิงซีลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้หลินรั่วอวี่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความจริงจังเป็นพิเศษ
"พี่สาวคะ เย่ฝานเก่งมากนะคะ คำพูดของพี่ไม่ถูกต้องเลย"
ท่วงท่าเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาดเล็กน้อย ชวนดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
"..."
หลินรั่วอวี่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่สวยจนเกินบรรยายตรงหน้าคนนี้ จะออกมาช่วยพูดแทนเย่ฝาน
เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่ใสของหนิงซี เธอก็หมดอารมณ์จะโกรธต่อไป เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "น้องสาว เจ้าอย่าให้เขาหลอกเอาได้"
"พี่สาวคะ หนูรู้จักเย่ฝานดีกว่าพี่เสียอีก"
หนิงซีส่ายศีรษะน้อย ๆ ใบหน้างามมีรอยยิ้มจาง ๆ ดุจน้ำค้างยามเช้าที่ชโลมใจให้สดชื่น
งามสง่าเกินใคร
เบาบางจนยากจะควบคุม
เคยเลื่องลือว่ามีความงามเป็นเลิศ
อีกทั้งมีทรวดทรงที่ล่มเมือง
เมื่อมองเด็กสาวตรงหน้า หลินรั่วอวี่ก็อดนึกถึงบทกวีนี้ขึ้นมาไม่ได้