"เอ่อ..."
ชั่วขณะนั้น ผลของสติปัญญาระดับสามก็แสดงออกมา
ความคิดของอเย่ฝานหมุนติ้ว เมื่อเผชิญแววตาเป็นเชิงถามของหญิงสาว ใบหน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้นแรง เอ่ยว่า "คุณซีน้อย คิดอะไรอยู่ครับ"
"เมื่อกี้เห็นคุณเหนื่อยนัก ผมก็แค่อยากให้คุณเข้าร่มพักก่อนนะครับ อีกอย่าง เราไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมห้อง แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะด้วย"
"เพื่อนสนิทกันจับมือกันนิดหน่อยเป็นอะไรไป นี่คือสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ!"
"..."
หนิงซีมองอเย่ฝานตาเหม่อ ริมฝีปากเล็กแยกอ้า ดูน่าเอ็นดู
นอกจากคุณพ่อแล้ว เธอไม่เคยถูกผู้ชายจับมือมาก่อน
ในความเข้าใจของเธอ การจับมือ เป็นสิ่งที่ควรทำกับแฟนหนุ่มเท่านั้น
ฟังคำอธิบายของอเย่ฝานจบ เธอกลับรู้สึกอย่างประหลาดว่า มีเหตุผลดี...
แต่ ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ นะ?
เห็นหนิงซีเหม่อ เย่ฝานก็ฉวยโอกาสต่อว่า "เอาล่ะ อย่าคิดมากเลยครับ ดูคุณนั่น เหงื่อออกตั้งเยอะ ดื่มน้ำก่อนเถอะ"
"...อ้อ"
เช่นนั้น วิกฤตนี้ก็ถูกอเย่ฝานปัดผ่านไป
หนิงซีใช้สองมือยกแก้วขึ้น จิบน้ำมะนาวทีละนิด ดวงตาพลอยสว่างวาบ
อร่อย...
เรื่องที่ถูกจับมือเมื่อครู่นี้ เธอลืมไปจนเกลี้ยง
เย่ฝานแอบถอนหายใจโล่งอก
ดีเหลือเกิน
ดีที่เขามีปฏิกิริยาเร็ว
เขาไปห้องน้ำ หยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งมาที่ข้างตัวหนิงซี
"มา เช็ดเหงื่อครับ"
"ขอบคุณ"
หนิงซีรับผ้าเช็ดตัว เช็ดเหงื่อตามหน้าผาก ไรผมยาวถูกเช็ดจนยุ่งเหยิง
"อย่าขยับ"
เย่ฝานจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น
หนิงซีชะงักมือที่กำลังเช็ดเหงื่อ ร่างบอบบางนิ่งแข็ง ดวงตากลมโตกรอกไปมาอย่างกระวนกระวาย
"เป็น เป็นอะไรคะ มี...อะไรหรือเปล่า"
"ใช่"
เย่ฝานพยักหน้า เดินแผ่วเข้าไปใกล้หนิงซี แล้วย่อตัวลงแนบขาของเธอ ริมฝีปากขยับ "อย่าขยับนะครับ มีแมลงวันอยู่บนหัวคุณ หามาหลายวัน ในที่สุดก็เจอตัวมัน"