"แม่ วันนี้หนูไม่กินข้าวกลางวันนะ"
ตรงหน้าประตู หนิงซีสวมชุดลำลองสีขาวล้วน เสื้อผ้าหลวมเล็กน้อย ยิ่งขับให้เธอดูบอบบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ใบหน้างามดุจหยกแกะสลัก เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของวัยสาว
"ไม่กินข้าวได้ยังไง?"
หลานซีเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว คิ้วเรียวขมวดน้อย ๆ "คุณซีน้อย ตอนนี้คุณหนักเท่าไหร่?"
"75 จิน"
พอพูดออกไป หนิงซีถึงนึกได้ว่ามีคนนอกอยู่ด้วย รู้สึกเขิน ๆ นิดหน่อย "โอ๊ย แม่ถามทำไมเนี่ย?"
"ผอมขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมกินข้าวดี ๆ อีก?"
หลานซีส่ายหน้าปฏิเสธลูกสาว "เที่ยงนี้กินข้าวดี ๆ นะ เผอิญจะได้แนะนำให้รู้จักกัน นี่คือติวเตอร์ที่แม่หาให้ วันนี้ทำความรู้จักกันก่อน"
ได้ยินดังนั้น เย่ฝานซึ่งกำลังแกล้งอ่านสัญญาอยู่รู้สึกหลังตึงขึ้นมาทันที
ดูท่า คงปิดไม่มิดแล้ว
ด้วยความที่เขารู้จักหนิงซีดี เด็กคนนี้พอเห็นหน้าเขาแล้ว ต้องหลุดโป๊ะแน่
ถึงตอนนั้น หลานซีต้องจับพิรุธได้แน่นอน
เมื่อรู้ว่าเป้าหมายของงานติวเตอร์ครั้งนี้คือหนิงซี ต่อให้งานนี้ไม่ได้เงิน เย่ฝานก็ยินดีทำ
เขามีโอกาสเจอหนิงซีหกวันต่อสัปดาห์ มีแค่วันอาทิตย์วันเดียว
แค่วันเดียว สำหรับเย่ฝานก็ยากจะทนไหวแล้ว ในวันอาทิตย์ เขาได้แต่ฝังตัวอยู่ในกองหนังสือเพื่อให้เวลาผ่านไป
ตอนนี้ดีแล้ว ขอแค่รับงานนี้ได้อย่างราบรื่น หนึ่งสัปดาห์เจ็ดวัน ก็จะได้เจอหนิงซีทุกวัน
สำหรับเขาแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว!
หนิงซีคือน้ำ เขาคือปลา
ปลาขาดน้ำไม่ได้
เขา ขาดหนิงซีไม่ได้
"ติวเตอร์?"
หนิงซีงงไปแล้ว ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสงสัย
มองดูแผ่นหลังของติวเตอร์คนนี้ รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
แต่พอคิดถึงเรื่องที่รับปากอเย่ฝานไว้เมื่อวาน เธอก็ส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วกระพริบตาให้แม่ เสียงหวานนุ่มแฝงแววออดอ้อน