บนพื้นเต็มไปด้วยสติกเกอร์สีชมพู สีทา พู่กัน แถมยังมีจี้ห้อยตุ๊กตาหมีสีชมพูอีกตั้งสี่อัน
เย่ฝานเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเจือแววประหลาดเล็กน้อย
"คุณซีน้อย นี่คือของที่คุณเตรียมไว้เหรอ?"
"ใช่แล้ว"
หนิงซีย่อตัวลงตรงหน้าเย่ฝาน มือเล็ก ๆ ชี้ไปที่กองของพวกนั้นพลางเริ่มแนะนำ
"สติกเกอร์สีชมพูนี่เอาไว้แปะผนัง แผนของซีก็คือจะแปะเป็นรูปเชอร์รี่จัง น่ารักแล้วก็สวยด้วย"
"…"
แววตาของอเย่ฝานฉายแววขมขื่นเล็กน้อย
เชอร์รี่จัง…
สาวน้อย คุณล้อเล่นหรือเปล่า?
ชายชาตรีสูงแปดฉื่อ กลับต้องมาแปะรูปเชอร์รี่จังไว้บนผนังบ้าน
ไม่ว่าจะมองมุมไหน ก็ประหลาดทั้งนั้น!
หนิงซีไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอเย่ฝาน ยังคงร่าเริงพูดต่อ "พู่กันกับสีทาต่างหากที่เป็นเครื่องมือหลักของวันนี้ ซีเตรียมจะวาดต้นซากุระไว้บนผนังบ้านคุณสองต้น ต้นใหญ่กับต้นเล็ก"
"…"
"งั้นคุณต้องวาดให้ดีนะ อย่าทำผนังพังเสียหายล่ะ"
"วางใจได้!"
หนิงซีตบอกตัวเองดังเพียะ แรงนั้นทำให้หนังตาของอเย่ฝานกระตุก
สาวน้อย เบามือหน่อยได้ไหม…
"โอเค งั้นก็ลำบากปรมาจารย์หนิงแล้ว"
ฝีมือการวาดภาพของหนิงซี เย่ฝานรู้ดีแก่ใจ
ระดับกลางค่อนไปทางดี
เด็กสาวคนนี้เรียนอะไรต่อมิอะไรมากมาย เปียโน เต้นรำ การขับร้อง การเขียนพู่กัน ฯลฯ
ก็คงเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น สำหรับเด็กบ้านรวย
"คุณไปอ่านหนังสือเถอะ"
หนิงซีผลักเย่ฝานเข้าไปในห้องนอน แล้วยื่นปากเล็ก ๆ มา "ถ้าซียังไม่อนุญาต ห้ามออกมานะ"
"ไม่ต้องให้ฉันช่วยเหรอ?"
เย่ฝานยิ้ม รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู
"ไม่ต้อง"
หนิงซีรีบเบือนหน้าไปทางอื่น น้ำเสียงนุ่มนิ่มพลันอ่อนลงมาก "ซี ซี... กินอาหารฝีมือคุณชุดใหญ่ไปแล้ว งานตกแต่ง ให้ซีทำคนเดียวก็พอ"
"ไม่…ไม่ต้องให้คุณช่วยหรอก"
"งั้นคุณระวังตัวด้วย ห้ามปีนป่ายที่สูง ห้าม…"