“คุณซีน้อย ทำไมเธอถึงน่ารักขนาดนี้?”
ไม่ผิดคาด ใบหน้าของหนิงซีแดงขึ้นอีกครั้ง
“เย่ฝาน คุณ...คุณอย่าล้อแบบนี้สิ”
เมื่อเห็นว่าเด็กสาวขี้อายง่ายเพียงนี้ เย่ฝานก็ไม่ได้แกล้งเธอต่อ หยิบข้อสอบที่เขียนด้วยมือออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ
“นี่คือข้อสอบฟิสิกส์ที่ฉันทำไว้ให้เธอ เป็นการบ้านของวันนี้ พรุ่งนี้เช้าอย่าลืมส่งให้ฉันด้วย”
มองข้อสอบตรงหน้า หนิงซีก็เผลอเหม่อไปชั่วขณะ
แน่นอนว่าข้อสอบนี้คือสิ่งที่เย่ฝานเขียนเมื่อวาน
เมื่อวานนี้ เขารู้แล้วหรือว่าจะสอบได้ที่หนึ่งของห้อง?
ช่างมั่นใจเสียจริง!
แต่ก็นะ...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ใบหน้าของเธอก็แดงอีกครั้ง
กรี๊ดดด——
หนิงซี เธอบ้าไปแล้ว!
ทำไมมีความคิดแบบนี้ขึ้นมาได้
ไม่ได้นะ ไม่ได้!!!
เธอคือคนที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าให้ได้ ก่อนสอบเอ็นทรานซ์ ความคิดต้องไม่ตกต่ำเด็ดขาด
เย่ฝานยกมือโบกไปมาตรงหน้าหนิงซี ในแววตาลึกสุดจึงปรากฏแววเอ็นดูขึ้นมา
เด็กสาวคนนี้ทำไมถึงชอบเหม่อลอยนักนะ?
แต่ท่าทางตอนเหม่อก็น่ารักดีเหมือนกัน...
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สำหรับคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ของเธอ ฉันจะออกข้อสอบให้วันละหนึ่งชุด ส่วนวิชาอื่นๆ จะติวให้ตามสถานการณ์”
“พยายามเข้านะ ใช่แล้ว มหาวิทยาลัยในฝันของฉันก็คือมหาวิทยาลัยชิงต้าเหมือนกัน”
พูดจบ เย่ฝานก็หยิบพจนานุกรมสุภาษิตเล่มหนาขึ้นมาเปิดอ่าน
ในดวงตาของหนิงซีปรากฏประกายระลอกเล็กน้อย
มหาวิทยาลัยในฝันของอเย่ฝานก็คือมหาวิทยาลัยชิงต้าเหมือนกันงั้นหรือ?!
ดูเหมือนจะมีนัยยะแฝง...
แถวแรก หลัวอวี่เมิ่งและซูเคอสองสาวแอบมองไปด้านหลังอย่างลับๆ ล่อๆ พูดคุยกันเสียงเบา
“เห็นไหมล่ะ รู้สึกว่าสองคนนี้มีอะไรกันหรือเปล่า?”
“ก็รู้สึกไม่ค่อยปกติเล็กน้อย”
สำหรับคำพูดของหลัวอวี่เมิ่ง ซูเคอแสดงความเห็นด้วย สำรวจมองสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน พึมพำกับตัวเองว่า “ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังเลี้ยงลูกสาวอยู่เลยนะ?”