"คุณลุงครับ เรื่องที่คุณพูดมามันก็มีเหตุผลนะครับ"
"……"
ได้ยินประโยคคุ้นหูนี้เข้าไป แม้จะเป็นหนิงเซี่ยงเทียนก็ยังอดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ ถ้าไม่เกรงใจว่าลูกสาวยังอยู่ตรงนี้ เขาอยากจะด่าคนจริง ๆ
จะขอไปทีให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม?
หนิงซีสัมผัสได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีนัก จึงรีบเอ่ยกับพ่อ "พ่อคะ หนูกับเย่ฝานจะไปติวหนังสือกันก่อนนะ เดี๋ยวถ้าเจอแม่ช่วยบอกให้ท่านรู้ด้วย บ๊ายบาย~"
พูดจบ เธอก็เดินไปข้างหลังเย่ฝาน ใช้สองมือดันหลังเย่ฝานให้เดินออกจากห้องนั่งเล่น
หนิงเซี่ยงเทียนหรี่ตาลง สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมไม่เห็นกระจ่าง ผู้ที่อยู่นอกเหตุการณ์ย่อมมองเห็นชัดเจน
บางทีหนิงซีอาจไม่ค่อยรู้ใจตัวเองว่ามีความคิดยังไงกับเย่ฝาน แต่หนิงเซี่ยงเทียนในฐานะคนนอก กลับมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกสาวได้อย่างแจ่มแจ้ง ตอนนี้ลูกสาวของเขาถูกหมอนี่ทำให้หลงหัวปักหัวปำไปหมดแล้ว
ถ้าปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป เรื่องก็จะควบคุมไม่ได้
ไม่!
ต้องหยุดให้ได้!!!
แต่ว่า จะทำยังไงให้แนบเนียนไม่ให้ใครรู้ล่ะ?
เรื่องนี้ต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน…
ในห้องหนังสือ
เย่ฝานหยิบโจทย์แบบฝึกหัดพร้อมเฉลยที่เตรียมไว้แล้วออกมา อธิบายทีละขั้นตอน ด้วยความอดทนอย่างยิ่ง
หนิงซีจ้องมองหน้ากระดาษทดสอบ ฟังเย่ฝานอธิบายไปด้วย พร้อมกับลองทำลงในกระดาษทดไปด้วย
ทำสองอย่างในเวลาเดียวกัน
เส้นผมนุ่มสลวยไหลลงมาตามบ่า กระทบแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาว อาการคันจาง ๆ ทำให้เธอรู้สึกรำคาญเล็กน้อย มือซ้ายค่อย ๆ ทัดปอยผมไปไว้หลังใบหู เผยให้เห็นติ่งหูที่อ่อนนุ่ม