"แค่ก ๆ—"
หลินเต๋อเจียงจำใจต่อคำพูดของอเย่ฝาน แล้วสอนต่อไปว่า "ทุกคนดูขั้นตอนแรกของอเย่ฝานนะ กำหนดฟังก์ชัน f(x)=x3+(1-a)x2-a(a+2)x+b…"
สายตาของหนุ่ม ๆ จึงหันไปยังกระดานดำ
เห็นดังนั้น หนิงซีก็ลูบอก ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก แล้วมองอเย่ฝานด้วยความสงสัย ถามว่า "ทำไมนายไม่...ลองเล่าแนวคิดการแก้โจทย์ของตัวเองให้ทุกคนฟังดี ๆ ล่ะ?"
ปกติ เวลาเย่ฝานสอนโจทย์ให้เธอ ท่าทางของเขาจริงจังและละเอียดมาก
สอนครั้งหนึ่ง เธอไม่เข้าใจ เย่ฝานก็จะสอนซ้ำเป็นครั้งที่สอง แถมยังเปลี่ยนวิธีอธิบาย อดทนสุด ๆ
แต่พอมองย้อนกลับไปที่ท่าทีของอเย่ฝานเมื่อครู่ หนิงซีเห็นแค่สองคำจากใบหน้าของเขา
ขอไปที!
ใช่แล้ว ขอไปทีชัด ๆ!!!
หนิงซีคิดไม่ตก
การแบ่งปันแนวคิดการแก้โจทย์ให้เพื่อน ๆ ฟัง เป็นเรื่องดีแท้ ๆ
แต่ทำไมเย่ฝานถึงได้ขอไปทีขนาดนี้?
"เพราะฉันจะอ่านหนังสือ"
เย่ฝานหยุดมือที่พลิกหนังสือ แล้วอธิบายเสียงต่ำ
"…"
หนิงซียังคงไม่ค่อยเข้าใจ ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเล็กน้อย "อ่านหนังสือมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนนี้ก็อยู่ในคาบเรียนนะ"
"สำคัญ"
เย่ฝานเงยหน้ามองแท่นบรรยาย เห็นหลินเต๋อเจียงกำลังอธิบายอย่างตั้งใจ จึงเอียงตัว สายตาลึกซึ้งจับจ้องไปที่ใบหน้างดงามไร้ที่ติของหนิงซี แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "คุณซีน้อย เวลาที่เธอตั้งใจเรียน เธอก็ไม่ชอบให้ใครมารบกวนใช่ไหม?"
"ฉัน…"
หนิงซีหลุบตาลง ไม่กล้าสบตากับเย่ฝานโดยตรง
"ฉันก็เหมือนกัน"
น้ำเสียงเรียบเฉยของอเย่ฝานแฝงแววใฝ่ฝัน "เพราะฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยในฝันให้ได้ อยาก…"
เสียงของเขาหยุดกึก หันมายิ้มขอโทษให้หนิงซี "ขอโทษนะ พูดมากไปหน่อย"
"ไม่ ไม่หรอก"
หนิงซีลังเลครู่หนึ่ง แล้วถามหยั่งเชิงว่า "ปกติเวลานายอ่านหนังสือ แล้วฉันเข้าไปถามโจทย์ มันรบกวนนายหรือเปล่า?"