“พรุ่งนี้…เธอว่างไหม”
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเขินอายและตื่นเต้น มือเล็ก ๆ กำสายกระเป๋านักเรียนแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาคู่สวยราวกับธารน้ำใสที่สามารถละลายทุกสิ่งในโลก
เมื่อเผชิญหน้ากับหนิงซีในสภาพนี้ เกรงว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนเอ่ยปากปฏิเสธได้
แล้วอเย่ฝานล่ะ?
ยิ่งเป็นไปไม่ได้!
เมื่อได้ยินคำถามของหนิงซี เขาก็อึ้งไปทั้งตัว
ยัยหนูนี่ชวนฉันออกเดทหรือเปล่า?
ใช่ไหม?
ใช่ไหม!
คงจะใช่…
หนิงซีชวนเขา?
แม้นิสัยของอเย่ฝานจะค่อนข้างสุขุม แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่หัวใจจะพองโต
“อืม มีน่ะ”
เย่ฝานกัดปลายลิ้นเบา ๆ ฝืนควบคุมตัวเองให้สงบเยือกเย็น น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่ถ้าหากตั้งใจฟังดี ๆ ก็จะสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กน้อยในนั้น
เขาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามหนิงซี แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “อยู่ ๆ เธอถามแบบนี้ทำไมเหรอคุณซีน้อย”
“ฉัน…”
หนิงซีลังเลเล็กน้อย สายตาหลุกหลิก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“เห็นบ้านนายดูเงียบเหงาไปหน่อย พอดีพรุ่งนี้ฉันว่าง ถ้าพรุ่งนี้…นายพอจะมีเวลา ฉันจะซื้อของมาตกแต่งบ้านให้นายหน่อยนะ ถือเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยติวให้”
พอพูดจบ เธอก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูก เลยรีบเสริมว่า “อย่าคิดมากนะ ฉัน…ฉันแค่…”
“ได้สิ”
เย่ฝานไม่รอให้หนิงซีพูดจบ ก็ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับ
เขาลุกไปหยิบกระเป๋านักเรียน แล้วหยิบกระติกน้ำร้อนสีชมพูออกมาจากข้างใน
กระติกน้ำใบนี้ เป็นแบบที่เขาตั้งใจเดินหาในซูเปอร์มาร์เก็ตถึงสองแห่งกว่าจะเจอ
วันนั้นที่เห็นสมุดบันทึกของหนิงซีเป็นแบบนี้ เขาก็จดจำไว้เงียบ ๆ ในใจ
ลุกไปเปิดตู้เย็น รินน้ำมะนาวที่แช่เย็นไว้ใส่ลงในกระติกน้ำร้อน จากนั้นก็ใส่กระติกน้ำร้อนลงในกระเป๋านักเรียนของหนิงซี พลางกำชับว่า “กลับบ้านแล้วอย่าลืมเอามาดื่มล่ะ พรุ่งนี้มาช่วงไหน แล้วก็อย่าลืมพกแก้วมาด้วย”