"ฉัน…ฉันต้องไปแล้วนะ"
หนิงซีกระซิบ สีหน้าค่อนข้างฝืนธรรมชาติ
ไม่ ควรพูดว่าอายมากกว่า…
"อืม"
เย่ฝานไม่ได้รั้ง เธอหยิบกระเป๋านักเรียนของหนิงซีขึ้นมา เห็นน้ำมะนาวในถ้วยยังเหลืออยู่ เธอจึงเตือนเบาๆ ว่า "ดื่มน้ำให้หมดนะ หลังจากนี้ทุกเช้าฉันจะเอาไปให้ที่โรงเรียนแก้วหนึ่ง"
"…อืม"
เมื่อได้ยิน เสียงของหนิงซียิ่งเบาลง ใบหน้างดงามบริสุทธิ์ขึ้นสีชมพู เธอยกถ้วยขึ้น ค่อยๆ จิบน้ำมะนาวที่เหลือจนหมด
คนหน้าตาดี ทำอะไรก็น่ามอง
เย่ฝานรู้สึกว่าคำพูดนี้สมเหตุสมผลมาก แค่การดื่มน้ำง่ายๆ กับหนิงซีก็ดูมีเสน่ห์ถึงเพียงนี้
เพียงชำเลืองมองก็ต้องตะลึง งามจนชีวิตหวั่นไหว
วางถ้วยลง หนิงซีเดินออกไปข้างนอก เย่ฝานถือกระเป๋านักเรียนของเธอตามหลังไป ถึงหน้าประตู เธอส่งกระเป๋าให้จวงลี่ที่รออยู่ข้างนอก แล้วกล่าวว่า "เดินทางกลับดีๆ"
จวงลี่มองอเย่ฝานแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร รับกระเป๋าแล้วโค้งคำนับให้หนิงซีอย่างเคารพ "คุณหนู เชิญครับ"
"อืม"
หนิงซีหันมาโบกมือเบาๆ ใส่เย่ฝาน "ขอบคุณสำหรับน้ำมะนาวนะ อร่อยมาก พรุ่งนี้เจอกัน"
"พรุ่งนี้เจอกัน"
…………
ส่งหนิงซีกลับไปแล้ว เย่ฝานกลับบ้าน มองหนังสือที่กองเท่าภูเขาบนพื้นห้องนอน ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ หวังว่าการสอบสัมภาษณ์วันอาทิตย์นี้จะผ่านฉลุย ถ้าเป็นแบบนั้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินซื้อหนังสือแล้ว
ล้างผัก ทำอาหาร กินข้าว
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เย่ฝานนั่งลงที่โต๊ะหนังสือ เปิดหนังสือข้างมืออ่าน
สายลมยามค่ำคืนอ่อนโยนพัดกระทบบานหน้าต่าง เติมแต่งสีสันพร่าพรายให้ค่ำคืน
"ติ๊ดๆๆ—"
เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เย่ฝานที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือก็ยืดเส้นยืดสาย
ถึงเวลานอนแล้ว!
หลังจากการเกิดใหม่ เธอมีวินัยกับตัวเองอย่างยิ่ง วางแผนการเวลาไว้อย่างเหมาะสม เธอก็ทำตามตารางชีวิตนี้อย่างเคร่งครัด เพื่อเป็นคนที่เพียบพร้อม จะได้มอบประสบการณ์ความรักที่ดีกว่าแก่หนิงซี