เมื่อกลับถึงบ้าน
เย่ฝานกลับไม่ได้อ่านหนังสืออย่างที่เคย แต่เริ่มค้นหาวิธีทำอาหารทะเลแบบจริงจังบนอินเทอร์เน็ต พร้อมกับจดใส่สมุดเล่มเล็กอย่างตั้งใจ ไม่เคยมีสมาธิจดจ่อเท่านี้มาก่อน
หลังจากวุ่นวายอยู่นานกว่าสองชั่วโมงเต็ม สมุดเล่มเล็กก็เต็มไปด้วยวิธีทำอาหารทะเลนานาชนิด
ตามรสชาติที่หนิงซีชอบในความทรงจำ เย่ฝานเริ่มคัดเลือกทีละรายการ
ไม่นานนัก ก็ได้แผนการที่ดีที่สุด
พอยุ่งเสร็จ ก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว
เย่ฝานปิดนาฬิกาปลุกเที่ยงคืน แล้วนอนลงบนเตียง ภาพใบหน้าที่ยิ้มแย้มก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า
-
“เคร้ง เคร้ง——”
หกโมงเช้า นกกระจอกหลายตัวเดินไปมาบนขอบหน้าต่างนอกชานบ้าน จิกกรอบหน้าต่างไม้เป็นครั้งคราว
เสียงของต้นฤดูร้อน~
เย่ฝานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ลุกนั่ง ผ้าห่มบาง ๆ เลื่อนหล่นลงมาตามแรง
ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปหน้าชัดเจน ดวงตาสีดำล้ำลึก เปล่งประกายลึกลับ กล้ามเนื้อแข็งแรง ทรวดทรงสัดส่วนเต่งตึง
เป็นหุ่นของเด็กมัธยมอายุสิบเจ็ดที่ชวนให้จินตนาการได้ยากยิ่ง
ความจริงแล้ว เมื่อคืนตอนอาบน้ำ เย่ฝานเห็นหุ่นตัวเองก็ตกใจไม่น้อย
ชาติที่แล้ว เขากับคำว่ากล้ามเนื้อ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
คิดไปมา น่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการยกระดับพลังกาย
ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เย่ฝานพลิกหาไปมา ก็ยังไม่ค่อยพอใจนัก
ล้วนแต่เป็นชุดลำลอง ไม่มีเสื้อผ้าที่ดูทางการหน่อยเลยแม้แต่ตัวเดียว
เมื่อคืนเอาแต่เตรียมอาหารทะเล ลืมเรื่องเสื้อผ้าไปสนิท ตอนนี้จะไปซื้อก็ไม่ทันแล้ว
จำใจ เย่ฝานเลือกชุดลำลองสีดำมาหนึ่งชุด
ลงไปชั้นล่าง ซื้อซาลาเปาสองลูกกับนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้วที่ร้านอาหารเช้า แล้วเรียกแท็กซี่ริมถนน
“ลุงครับ เขตไห่หวงหมายเลข 88”