เมื่อเห็นหนิงซี จวงลี่ก็รีบเดินเข้าไปหา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เอ่ยถามว่า "คุณหนูครับ วันนี้ทำไมออกมาช้ากว่าเดิมมากเลย มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉัน…"
"คุณซีน้อยมีข้อสอบข้อหนึ่งทำไม่ได้ ก็เลยใช้เวลานานขึ้นอีกหน่อย"
เย่ฝานแย่งตอบ
จวงลี่ชำเลืองมองอเย่ฝาน สีหน้าไม่ค่อยพอใจ "ไม่ได้ถามคุณ"
เย่ฝานไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน หัวเราะร่าหันไปบอกหนิงซีว่า "ไปกันเถอะ"
"…อืม"
หนิงซีมีสีหน้าละอายใจ ตอบรับเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน
มองดูแผ่นหลังของทั้งสองคน จวงลี่ยืนนิ่งราวกับกลายเป็นหิน
นี่มัน…
อะไรกัน?
คุณหนูครับ คุณถูกปิศาจเข้าสิงหรือไง!!!
-
เย่ฝานเปิดประตู ชี้ไปทางหนิงซี
"เชิญครับ"
หนิงซีไม่พูดอะไรสักคำ ครั้งนี้เธอไม่ได้นั่งลงที่โซฟา แต่เดินไปตรงตู้เย็นแทน เปิดตู้เย็นหยิบแก้วน้ำมะนาวออกมา ดื่มเองทีละนิดอย่างสบายใจ
ให้แกมาลูบหัวฉัน ให้แกมาบีบแก้มฉัน ให้แกมาจับมือฉัน…
ดื่มจนแกหมดตัวเลย!!!
ภาพนี้ทำให้เย่ฝานส่ายหัวพลางยิ้ม เขาพอจะเดาความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงสาวได้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
วางกระเป๋า แง้มประตูปิด
หนิงซีตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบวางแก้วน้ำ ซ่อนตัวหลังโซฟา
"นี่, นี่คุณปิดประตูทำไม"
ทุกครั้งก่อนหน้านี้ที่มาบ้านอเย่ฝาน เขามักจะเปิดประตูไว้ ตอนนี้เมื่อเห็นประตูที่ปิดสนิท เธอก็ตกใจขึ้นมาทันที กลัวว่าเย่ฝานจะมีเจตนาไม่ดีอะไรบางอย่าง
เย่ฝานมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ค่อยๆ เดินมาหาหนิงซี "คุณสาวสวย ว่าไงครับ คิดว่าผมจะทำอะไรหรือ"