"กริ๊ง—"
นักเรียนต่างเก็บข้าวของของตัวเอง เพียงแค่ไม่กี่นาที ห้องเรียนก็เงียบสงัด เหลือเพียงเย่ฝานและหนิงซีสองคน
ตั้งแต่กลับมาจากกินข้าวเที่ยงในห้องเรียน ตลอดบ่ายทั้งหมด หนิงซีอยู่ในสภาพเหม่อลอยไร้วิญญาณ
นี่เธอถูกวางยาหรือไง?
ทำไมถึงได้ตอบตกลงเย่ฝาน...
เย่ฝานยัดหนังสือที่กองอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทั้งสัปดาห์ใส่กระเป๋านักเรียน จากนั้นก็เก็บกระติกน้ำร้อนที่วางบนโต๊ะด้วย
"คุณซีน้อย"
"หืม?"
หนิงซีได้สติ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เย่ฝานยื่นมือไปสะบัดรอยยับบนไหล่หนิงซีเบา ๆ พูดอ่อนโยนว่า "เลิกเรียนแล้ว พวกเราควรไปกันได้แล้ว"
"เลิกเรียนแล้ว?"
หนิงซีอ้าปากน้อย ๆ งุนงงสุดขีด
ไม่ใช่เพิ่งเริ่มเรียนไม่ใช่เหรอ?
"คุณหลอก..."
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็เห็นห้องเรียนว่างเปล่า เสียงเงียบหายทันที
เลิกเรียนแล้วจริง ๆ?
ไม่จริงใช่ไหม!
เย่ฝานยกมือขึ้นลูบผมสลวยของหนิงซีเบา ๆ พูดยิ้ม ๆ ว่า "เลิกเรียนแล้วจริง ๆ นะ ผมไม่ได้หลอกคุณ"
พอได้รับอนุญาตจากหนิงซี เขาก็ลูบได้อย่างเป็นธรรมชาติ
หนิงซีเม้มริมฝีปากแดงอย่างอดไม่ได้ ดวงตาทั้งเขินทั้งโกรธ "คุณก็ชอบลูบหัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ชอบ" เย่ฝานพยักหน้า
"..."
หนิงซีกำหมัดเล็ก ๆ แน่น ก้มหน้างอง้ำด้วยความฉุนเฉียว เส้นผมดำขลับนุ่มสยายลงมา "ลูบ ๆ ๆ ให้ลูบให้หนำใจเลย!"
ยังไงก็เป็นแบบนี้แล้ว เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
ชอบลูบหัวเธอใช่ไหม?