หนิงซีจ้องมองอเย่ฝานด้วยแววตาเหม่อลอย
ใ ให้ผูกอีกครั้งเหรอ?
นึกถึงตอนผูกเน็กไทเมื่อครู่ ที่เธอกับเย่ฝานแทบจะแนบชิดกัน หัวเล็ก ๆ ของเธอก็ส่ายราวกับกระพรวน
“ไม่ได้เด็ดขาด!”
ครั้งนี้ เธอปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยวมาก
เย่ฝานไม่ได้แปลกใจ ดวงตาสีดำขลับลึกราวกับผิวทะเลสาบ สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ริมฝีปากบางของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย “แต่เมื่อกี้ผมจำท่าได้แค่ครึ่งเดียว ถ้าคุณไม่ผูกอีกรอบ ผมไม่มีวันทำเป็นหรอก”
“ช่วยหน่อยนะ?”
“คะ คุณบอกว่าดูรอบเดียวก็ทำเป็นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หนิงซีเม้ยปากสีชาด แก้มเนียนใสแดงระเรื่อ สายตาหย่อนลงต่ำ จ้องมองปลายเท้าตัวเอง ใบหน้าเผยความเขินอาย
มีหญิงงามผู้หนึ่ง ท่วงท่างดงามอ่อนหวาน
“เมื่อกี้พูดผิดน่ะ เริ่มใหม่” เย่ฝานมองจนตะลึง แต่ฟื้นคืนสู่ปกติในพริบตา มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มากสุดสองรอบ ผมต้องทำเป็นแน่”
“……”
หนิงซีเงยหน้าขึ้น หยาดน้ำใสในดวงตาคล้ายจะหยดลงมา “ครั้งสุดท้ายนะ ถ้าคุณยังทำไม่ได้อีก……”
“ต้องทำเป็นแน่นอน”
รอยยิ้มกว้างขวางเต็มดวงตาของอเย่ฝาน เขารู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายเด็กสาวคนนี้จะต้องตอบตกลง
ร่างบางของเด็กสาวโน้มมาด้านหน้า ข่มความอายในใจเอาไว้ มือทั้งสองข้างปลดเน็กไทที่ผูกเรียบร้อยออก ทุกอิริยาบถล้วนมีชีวิตชีวา
ทุกครั้งที่มือน้อย ๆ ของเธอแตะต้องอเย่ฝาน ก็จะหดกลับดุจถูกไฟฟ้าช็อต
ครั้งนี้ใช้เวลานานกว่าคราวก่อนเสียอีก
นานเกือบห้านาทีเต็ม หนิงซีถึงได้ชักมือกลับ ถามเสียงแผ่ว “ครั้งนี้คงพอจะทำเป็นแล้วใช่ไหม?”