“ไม่อร่อยเหรอ?”
อวี่ฝานยกมือขวาขึ้นไปใกล้ปากของหญิงสาว พลางพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “มา ถ้าไม่อร่อยก็คายออกมา ฉันกินเอง”
“……”
คำพูดนี้ทำให้หน้าของหนิงซีร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอทำท่าดุร้าย จ้องเขม็งไปที่อวี่ฝาน กัดฟันแน่นแล้วพูดว่า “นี่ แกอยากตายหรือไง?!”
“มีอะไรผิดปกติเหรอ?”
อวี่ฝานเกาหัวด้วยสีหน้าใสซื่อ พูดอย่างมีเหตุผลว่า “การสิ้นเปลืองของไม่ดี ยิ่งสิ้นเปลืองอาหารยิ่งไม่ดี ถ้าเธอไม่ชอบกิน ก็คายออกมา ฉันกินเอง ยังไงฉันก็ไม่รังเกียจเธอ เธอจะมารังเกียจฉันหรือไง?”
“ฉัน…”
หนิงซีพูดไม่ออก
เธอเม้มปากแน่น กัดลูกอมในปากดังกรุบกรับราวกับหนูน้อยกำลังแอบกินอะไรสักอย่าง
อยากกินลูกอมที่เธอเคยกินงั้นเหรอ?
ฝันไปเถอะ!!!
ไม่มีทางให้แกกินหรอก…
เมื่อเห็นหนิงซีกลืนลูกอมลงคอไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าอวี่ฝานก็ยิ่งชัดขึ้น เขาใช้นิ้วแตะมือเธอเบา ๆ พลางกระซิบว่า “กินลูกอมของฉันแล้ว ก็ต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่งนะ”
“……”
หนิงซีอ้าปากค้าง
เขารออยู่ตรงนี้เองหรอ? จะหน้าด้านกว่านี้ได้อีกไหม?
ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะคายลูกอมออกมาจริง ๆ ไม่เล่นด้วยแล้ว มันเกินไป!
สำหรับสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของหนิงซี อวี่ฝานทำเป็นมองไม่เห็น แล้วพูดต่อไปเรื่อย ๆ ว่า “เมื่อวานเธอตกลงไว้ชัดเจนว่าพาฉันไปเดินเล่น แต่เพราะพาเธอไปหาคุณครูสอนพิเศษ เลยทำให้เธอผิดสัญญา”
“เพื่อเป็นการชดเชย สุดสัปดาห์นี้เธอต้องพาฉันไปเดินเล่น”
“หืม?”
เมื่อฟังคำพูดนี้ของอเย่ฝานจบ ในดวงตาของหนิงซีก็แวบผ่านความประหลาดใจเล็กน้อย เธอนึกว่าอวี่ฝานจะขออะไรที่เกินเลยกว่านี้ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแค่นี้ เธอก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบาว่า “ได้สิ สุดสัปดาห์ฉันพาคุณไปเดินเล่น”