"ไม่น่าเชื่อนะ!"
หน้ากอมพิวเตอร์ หนิงซีรวบผมติดที่คาดผมขนฟู เท้าคางด้วยมือซ้าย มือขวาควบคุมเมาส์ ดวงตาฉายแววฉงน เธอบ่นพึมพำ "เจ้านี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอ นี่เพิ่งเริ่มเรียนไม่ใช่รึไง"
ตั้งร้อยหมากนะ!...
ต่อให้เธอจะเป็นแค่มือสมัครเล่นขั้นหนึ่ง กำลังเตรียมตัวแข่งจัดอันดับสมัครเล่น แต่ระดับนี้ถึงจะเทียบกับพวกมือโปรไม่ได้ ก็ถือว่าอยู่ระดับสูงในหมู่คนทั่วไปแล้ว แต่นี่มาเล่นกับคนที่เพิ่งหัดหมากล้อมจนผ่านร้อยหมาก?
ม-มันไม่เมคเซนส์!!!
คิดได้ดังนั้น หนิงซีก็ใช้สองมือพิมพ์บนคีย์บอร์ด ส่งข้อความไปหนึ่งประโยค
[เย่ฝาน นายแน่ใจนะว่าเพิ่งเคยเล่นหมากล้อมครั้งแรก]
"ติ๊ง——" ตอบกลับทันที
[เล่นครั้งแรกจริง ๆ]
[แล้วนาย...ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ล่ะ]
[สงสัยพรสวรรค์สูงมั้ง]
[เชอะ! ไม่เล่นด้วยแล้ว ไม่สนุกเลย]
พอส่งข้อความจบ หนิงซีก็ล็อกเอาต์ทันที เสร็จแล้วเธอตบอกตัวเองเบา ๆ พร้อมพึมพำ "ไม่รู้จักออมมือให้กันบ้างเลยนะ นายตัวร้าย ฮึ!!!"
หมากกระดานเมื่อกี้...
เธอเป็นรอง!
ฟังดูเหลือเชื่อ แต่มันคือความจริง
ตอนแรกแม้แต่หนิงซีเองก็ไม่เชื่อ เพราะห้องเล่นเป็นห้องตั้งค่าเอง เลยไม่มีการนับถอยหลัง เธอเลยถือโอกาสระหว่างที่คุยกันนับแต้มดู
ผลคือ...
ตามอยู่ 1 กับอีก 1/2 หมาก!
แล้วที่แย่กว่านั้นคือครึ่งหลังของอเย่ฝานยิ่งเล่นยิ่งแกร่ง ถ้าเล่นต่อ เธอแพ้แน่