ในห้องเรียน
ขณะมองหนิงซีที่กำลังตั้งใจทำข้อสอบอย่างจดจ่อ เย่ฝานก็ขยับมุมปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เด็กสาวคนนี้มีนิสัยแบบนี้มาตลอด ตอนที่ยังไม่แน่ใจในเป้าหมาย เธออาจขาดความมั่นใจ แต่เมื่อตั้งเป้าได้แล้ว เธอจะปลดปล่อยพลังขับเคลื่อนที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา
ไม่มีทางหยุดจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย!!!
เพราะเข้าใจนิสัยของหนิงซีดี เย่ฝานจึงเสนอให้เธอติดทำเนียบอัจฉริยะ และตั้งเป้าหมายสอบเอนทรานซ์นี้ขึ้นมา ช่วงก่อนสอบเอนทรานซ์ หนิงซีอาจต้องเหนื่อยมาก แต่นี่ก็เพื่ออนาคต
ชาตินี้ได้มาเจอกับการปฏิรูปการสอบเอนทรานซ์ เย่ฝานอยากจะเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น แน่นอนว่าเขาจะพาหนิงซีไปด้วยเสมอ ขาดอะไรก็ได้ แต่ขาดเธอไม่ได้
ตอนนี้ พระอาทิตย์ขึ้นมาคล้อยอยู่บนท้องฟ้าอย่างเงียบเชียบ นอกหน้าต่าง อากาศอบอวลไปด้วยไอชื้น แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องผ่านหมู่เมฆ ลอดผ่านหน้าต่างลงมากระทบบนตัวของเด็กสาวอย่างบางตา ทำให้เธอในชุดวอร์มสีขาวล้วนดูมีความศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววสดใสราวกับภูตพรายนางฟ้าที่หลุดลงมายังโลกมนุษย์
เย่ฝานกวาดตามองห้องเรียนที่ว่างเปล่า เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของโรงเรียน
ผ่านไปประมาณเจ็ดแปดนาที
ระหว่างที่กำลังทำข้อสอบอยู่นั้น หนิงซีก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังดึงแขนของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ก็พบว่าเป็นเย่ฝานที่กลับมาอีกครั้ง เมื่อมองเห็นข้าวที่ห่อเรียบร้อยวางอยู่บนโต๊ะ เธอก็นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาๆ ด้วยความแปลกใจ
“นี่…คุณทำได้ยังไง?”
กฎของโรงเรียนระบุว่าห้ามห่ออาหารออกจากโรงอาหาร
“เรื่องนี้เธอไม่ต้องรู้หรอก”
แววตาของอเย่ฝานอ่อนโยน เขาลงมือเปิดกล่องข้าว แกะบรรจุภัณฑ์ตะเกียบใช้แล้วทิ้ง ก่อนจะบีบจมูกโด่งสวยของหนิงซีเบาๆ สัมผัสนุ่มลื่นนั้นทำให้เขาติดใจไม่ยอมปล่อยมือ เขายิ้มตาหยีพลางพูดว่า “มา กินข้าวก่อน อิ่มท้องแล้วถึงจะมีแรงอ่านหนังสือ”