“ไม่ไหวแล้ว จะท้องแตกแล้ว”
หนิงซีเอามือเล็ก ๆ ลูบท้อง ใบบหน้างดงามฉายแววอิ่มเอมใจ
อาหารพวกนี้ อร่อยจังเลย...
พอหายอยากแล้ว เธอก็ก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย อาหารที่เย่ฝานเอามาให้ เธอกินหมดคนเดียวซะแล้ว
เย่ฝานรู้ดีว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไร จึงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร ฉันกินของเธอก็ได้”
“คือว่า...”
หนิงซีเลื่อนกล่องอาหารมาตรงหน้าเย่ฝาน อธิบายเสียงอ่อนหวาน “อาจจะจืดไปหน่อย อย่าถือสากันนะ ไม่งั้นก็...”
“ไม่งั้นอะไร?” เย่ฝานฉวยโอกาสถามต่อ “หรือว่าเธอจะเลี้ยงข้าวฉันหลังสอบเสร็จ?”
“ก็...ก็ได้”
หนิงซีเบือนหน้าหนี ตอบรับเบา ๆ
โอเค!
บรรลุเป้าหมายแล้ว
เย่ฝานไม่แกล้งหนิงซีต่อ เมื่อเห็นผักใบเขียวสองอย่างในกล่องอาหารก็ก้มหน้ากินพลางพูดงึมงำว่า “รสชาติใช้ได้เลย”
ผมเส้นเล็กรอบกรอบหน้าของหนิงซีไม่อาจบดบังแก้มที่แดงระเรื่อได้ มือเล็กนุ่มราวไร้กระดูกกุมเข้าหากันแน่น
การแลกกล่องอาหารแบบนี้ มองยังไงก็แปลก ๆ
หนิงซี เธอห้ามปากตัวเองไว้หน่อยไม่ได้เหรอ?
ตะกละเกินไปแล้ว!!!
หารู้ไม่ว่าทั้งหมดนี้คือกับดักที่เย่ฝานวางไว้อย่างจงใจ รอให้เธอกระโดดเข้ามาอย่างว่าง่าย
ช่วงไม่กี่วันต่อมา เย่ฝานก็อ่านหนังสือเก็บค่าประสบการณ์ หรือไม่ก็หยอกล้อหนิงซี ใช้ชีวิตอย่างสบายอกสบายใจ
แน่นอนว่าจำกัดอยู่แค่การหยอกเย้าด้วยคำพูดเท่านั้น
เพราะทั้งคู่มีข้อตกลงกันแล้ว เย่ฝานไม่อยากทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาหนิงซี
วันพฤหัสฯ สามทุ่มตรง