"พวกเธอสามคนมาที่ห้องทำงานฉันหน่อย"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ จานชงซานก็เอามือไขว้หลัง ส่งเสียงฮัมเพลงเบาๆ ส่ายหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี พลางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานครู ท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องนั้นช่างต่างจากภาพลักษณ์ที่เคร่งครัดเป็นปกติราวกับเป็นคนละคน
ซูเฉียวอวี๋เดินตามหลังจานชงซานไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร เย่ฝานกับหนิงซีเดินรั้งท้าย ทั้งสองคุยกระซิบกระซาบกัน
"เย่ฝาน ท่านประธานดูท่าทางมีความสุขมากเลยนะ ไม่ค่อยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย เธอว่าผลสอบร่วมของเราจะดีมากไหม"
"ไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงจะเป็นแบบนั้น"
"ตกใจหมดเลย ฉันนึกว่าตัวเองทำผิดซะอีก"
ได้ยินประโยคนี้ เย่ฝานก็หยุดฝีเท้าชะงัก แววตาฉายแววจนใจ "คุณซีน้อย ในใจเธอคิดแต่เพียงว่าถ้าทำผิด ท่านประธานหรือคุณครูถึงจะเรียกหาเธองั้นเหรอ"
"ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ"
หนิงซีกะพริบตาปริบๆ อย่างใสซื่อ
"……"
เย่ฝานเม้มปากแน่น ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ "ยอมเธอแล้ว!"
เขาชำเลืองมองไปข้างหน้า แล้วเลือกเปลี่ยนเรื่อง "เรากำลังจะตามไม่ทันแล้ว เร็วขึ้นอีกนิดนะ"
หนิงซีหันไปมองจานชงซานกับซูเฉียวอวี๋ที่อยู่ไกลลิบๆ ฝีเท้าก็เร่งเร็วขึ้นอีกสองก้าว พอเดินไปได้สองก้าว ก็เบ้หน้าทำตาใส่เย่ฝาน ดูแก่นแก้วซุกซนยิ่งนัก
สายลมแผ่วพัดผ่าน
เย่ฝานฝังภาพนี้ลงในก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างไร้พันธนาการ แล้วก้าวเท้าตามไป
ภายในห้องทำงาน
จานชงซานยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วเหลือบมองนักเรียนทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงหน้า พลางหัวเราะร่วนอย่างเบิกบาน "พวกเธอสามคนยอดไปเลย ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ คราวนี้ทำข้อสอบร่วมได้ดีมาก กวาดสามอันดับแรกไปเลย งานนี้หวังหวยหลู่ต้องหัวเสียปาข้าวของแตกแน่ๆ ฮ่าๆ……"