"คนที่มีพรสวรรค์ด้านการสืบสวนอย่างนาย เกิดมาเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยพิทักษ์ความสงบ!"
"ใช่เลย!"
"เห็นด้วย!"
เฉากวงไห่และสิงเจิ้งเทารีบเอ่ยปากสนับสนุน
จริงๆ แล้ว นี่คือเหตุผลหลักที่ทั้งสามคนมาหาเย่ฝานในวันนี้ ส่วนเรื่องขอบคุณเป็นเพียงเรื่องรอง
ด้วยความสามารถด้านการสืบสวนอันน่าทึ่งที่เย่ฝานแสดงออกมาในตอนนี้ ต่อให้เป็นพวกอัจฉริยะในหน่วยพิทักษ์ความสงบก็ยังเทียบไม่ติด
อัจฉริยะแบบนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง?!
ส่วนหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วอเย่ฝานจะถูกจัดสรรไปที่ไหน สำหรับทั้งสามคนแล้วนั่นไม่สำคัญ
ยังไงก็ตาม อัจฉริยะอย่างอเย่ฝานไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือแนะนำแนวทาง ชักจูงให้เย่ฝานเกิดความสนใจในอาชีพเจ้าหน้าที่
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของทั้งสาม เย่ฝานยังคงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า "เรื่องนี้... เกรงว่าคงต้องทำให้ทั้งสามท่านผิดหวังแล้ว ผมรู้สึกชื่นชมพวกเจ้าหน้าที่มาก แต่ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยความสงบครับ"
เฉากวงไห่รีบอธิบาย "ไม่ใช่สอบเข้า แต่เป็นการรับตรง ไม่ต้องสอบเอนทรานซ์ ก็ได้รับสิทธิ์เข้าเรียนโดยตรง มหาวิทยาลัยความสงบแห่งนครหลวงนี่ถือเป็นมหาวิทยาลัยความสงบระดับ 211 เพียงแห่งเดียวของประเทศนะ ส่วนมหาวิทยาลัยความสงบของมณฑลอื่นเป็นแค่มหาวิทยาลัยระดับหนึ่งธรรมดา นี่เป็นโอกาสที่หามีครั้งไหนเทียบได้เลย"
"เอ่อ!"
เย่ฝานเกาท้ายทอย "ท่านเฉา ทุกอย่างที่คุณว่าผมเข้าใจหมด แต่ผมไม่ได้สนใจมหาวิทยาลัยความสงบจริงๆ ต้องขอโทษด้วยครับ"