"ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงจะไม่มีมิตรภาพที่บริสุทธิ์เลยหรือ?"
"…"
ในสถานการณ์เช่นนี้ หนิงซีได้แต่ยกทฤษฎีของอเย่ฝานมาใช้
มิฉะนั้น ด้วยนิสัยของพ่อ งานติวเตอร์ของอเย่ฝานคงจบเห่แน่นอน
"ซีน้อย เธอ…"
หนิงเซี่ยงเทียนมองลูกสาวที่จริงจังเต็มที่ พลันปวดหัวไม่น้อย อดเหลือบมองอเย่ฝานไม่ได้ กลับพบว่าเจ้าหมอนี่กำลังยิ้มมองตนอยู่ ก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้
"ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงจะมีมิตรภาพบริสุทธิ์ที่ไหนกัน?"
"เธอสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนจะไม่ใจเต้น? ซีน้อย อย่าให้ใครที่คิดไม่ซื่อมาหลอกลวงเอาได้!"
"คุณลุง พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ"
จังหวะที่หนิงซีจับมือเย่ฝานเอง เขาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที ทั้งประหลาดใจทั้งขำ
เด็กคนนี้ซนขึ้นเยอะ แผนทุกข์ลวงนี้แม้แต่เขายังดูไม่ออก
สำหรับคำพูดกระทบกระเทียบของหนิงเซี่ยงเทียน เขาย่อมนิ่งเฉยไม่ได้ กล่าวอย่างจริงจังว่า "ผมว่าคุณซีน้อยพูดถูกนะครับ ทำไมระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงจะมีมิตรภาพบริสุทธิ์ไม่ได้? ผมกับหนิงซีก็เป็นแบบนี้ไง!"
"เหลวไหล!"
หนิงเซี่ยงเทียนลืมภาพลักษณ์ตัวเองไปแล้ว หน้าบึ้งตึงกล่าวว่า "แกคิดอะไรอยู่ นึกว่าฉันดูไม่ออกหรือ? เตือนให้เลิกคิดเล็กคิดน้อยเถอะ งานติวเตอร์ก็ไม่ต้องทำแล้ว รีบไปซะ!"
"แม่คะ ดูพ่อสิ…"
เห็นสถานการณ์ไม่ดี หนิงซีเดินมาหยุดข้างหลานซี มือทั้งสองคล้องแขนแม่ไว้ กระซิบว่า "เย่ฝานเป็นติวเตอร์ที่แม่เลือกมาเองนะคะ จะยกเลิกง่ายๆ ได้ยังไง?"