ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด หลานซีก็ผลักประตูห้องหนังสือเดินเข้ามา
ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของเธอเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย
เด็กหนุ่มและเด็กสาวนั่งอยู่ด้วยกัน สายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านมาแวบเดียวลูบไล้กระจกหน้าต่าง บรรยากาศช่างอบอุ่นและงดงามจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
หลานซีวางถาดผลไม้ลงเบา ๆ แล้วหมุนตัวเดินออกไป
เมื่อเดินมาถึงประตูห้องหนังสือ เธอหันกลับมามอง สีหน้าฉายแววความหมายล้ำลึก พึมพำกับตัวเองว่า "ดูเข้ากันดีจริง"
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองคนไม่มีใครสังเกตว่าหลานซีเคยเข้ามา
ความสนใจของหนิงซีทั้งหมดอยู่ที่ข้อสอบตรงหน้า ส่วนความสนใจของอเย่ฝานอยู่ที่ตัวหนิงซี เขาชื่นชมใบหน้าแสนสวยขาวผ่องของเด็กสาว จิตใจสงบร่มเย็น ดื่มด่ำกับช่วงเวลาดี ๆ ในขณะนี้
"แหะ—"
เย่ฝานส่งเสียง มือขวาชี้ไปที่ข้อใหญ่ข้อรองสุดท้ายบนข้อสอบ น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล
"คุณซีน้อย ตรงนี้อย่าเพิ่งรีบตอบ ลองคิดดูดี ๆ อีกครั้ง"
"แต่ว่า…"
หนิงซีเงยหน้าขึ้นกระพริบตาปริบ ๆ ใบหน้างามเต็มไปด้วยความสงสัย แต่วินาทีต่อมา หน้าก็อดแดงขึ้นไม่ได้
ตอนนี้ มือซ้ายของเธอแนบอยู่กับแขนขวาของอเย่ฝาน เพราะเธอเงยหน้าขึ้นกะทันหัน ทำให้หน้าของทั้งสองเกือบชนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นออกมาจากจมูกของอเย่ฝานอย่างชัดเจน ดวงตากลมใสกระพริบถี่ สมองดับวูบลงทันที
เมื่อไหร่กัน…ที่เข้ามาใกล้ขนาดนี้?
"เหม่ออะไร?"
เย่ฝานยกมือขึ้นเสยผมเส้นเล็กบนแก้มหนิงซีไปทัดหลังหูให้ เบามือ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู