“คะ...คือ...หนูติดตามแล้วค่ะ”
หนิงซีก้มหน้าลงต่ำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “แต่ว่า...หนูก็ไม่รู้ว่าคุณเดือดร้อนเรื่องเงิน แล้วคุณ...ก็ไม่เคยบอกหนูเลย”
เย่ฝานยกยิ้มมุมปาก “ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอรู้แล้วก็แล้วไป เดี๋ยวช่วยฉันร่วมมือดีๆ ฉันไม่อยากเสียงานนี้ไปนะ ไม่งั้นเดือนนี้ฉันคงไม่มีแม้แต่จะซื้อข้าวกิน”
“ถึงตอนนั้น อย่ามาโทษฉันที่ไม่มีน้ำมะนาวให้กินก็แล้วกัน”
เด็กสาวปากแข็ง งึมงำเบาๆ “ไม่มีก็ไม่เอา ใครอยากกินนักหนากัน!”
เย่ฝานหรี่ตา “แน่ใจนะ? งั้นต่อไปฉันก็จะไม่ทำน้ำมะนาวอีกแล้ว”
“ไม่ได้นะ!”
จู่ๆ หนิงซีก็เอ่ยขึ้น ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “หนูอยากกิน คุณจะไม่ทำไม่ได้...”
ยิ่งพูดไป เสียงกลับยิ่งค่อยลงเรื่อยๆ
น้ำมะนาวคือแหล่งความสุขของเธอ หากไม่มีมัน...
ขาดไม่ได้เด็ดขาด!
เพราะเหตุนี้เอง ถึงแม้จะรู้ว่าเย่ฝานแค่จงใจพูด แต่เธอก็ยังเต็มใจกระโดดเข้าไปในกับดักนั้น
กับดักก็กับดัก ขอแค่มีน้ำมะนาวกินก็พอ
เย่ฝานมีแววตาล้ำลึกเป็นประกาย “งั้นก็ร่วมมือกับฉันดีๆ ช่วยฉันให้ได้งานนี้มาเถอะ”
ดูท่าเด็กสาวคนนี้จะเริ่มชินแล้ว ไม่อย่างนั้น คงไม่มีทางพูดคำแบบนี้ออกมาแน่
นี่ถือเป็นข่าวดีสำหรับเขา
หากอยากครองใจเด็กสาว ก่อนอื่น ต้องเอาใจปากขี้กินของเธอให้อยู่หมัดเสียก่อน
หนิงซีมีแววตากรุ่นด้วยความเคืองขุ่น เอ่ยเบาๆ “คุณก็เป็นครูสอนพิเศษของหนูแล้วไม่ใช่หรอ? ยังต้องให้หนูช่วยอะไรอีก?”