"คุณอวี่ก็ชื่นชอบภาพวาดเหมือนกันหรือ?"
ได้ยินเสียง เย่ฝานจึงหันกลับไป
ในพริบตา ทั้งคู่ก็ตะลึงงัน ดวงตาต่างฉายแววประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
หลานซีประหลาดใจเพราะอายุของอเย่ฝาน
เด็กเกินไป!
ในโทรศัพท์ น้ำเสียงของอเย่ฝานฟังดูเหมือนอายุยี่สิบกว่าปลาย ๆ หรือเกือบสามสิบ เพราะความสุขุมที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงไม่เหมือนคนหนุ่มเลยสักนิด
แต่ทว่า เย่ฝานที่อยู่ตรงหน้านี้ ที่ไหนจะดูเหมือนคนอายุยี่สิบสามสิบ?
เกรงว่า อายุไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ!
เย่ฝานประหลาดใจเพราะหน้าตาของหลานซี มีส่วนคล้ายคลึงกับหนิงซีอย่างน้อยเจ็ดส่วน
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เดาออกแล้วว่าหญิงตรงหน้าคือใคร
แม่ของหนิงซี!
เมื่อรู้ตัวว่าหญิงตรงหน้ามีสถานะเช่นนี้ แววตาเรื่อยเฉื่อยของอเย่ฝานก็จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและเคารพ
"ผมคือเย่ฝาน คุณผู้หญิงเรียกผมตามชื่อก็พอครับ"
เย่ฝานเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำสุขุม แตกต่างจากรูปร่างหน้าตาของเขาโดยสิ้นเชิง
"ยังไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงเรียกขานอย่างไรครับ?"
"ฉันแซ่หลาน ดูอายุนายแล้วคงยังไม่โตนัก เรียกฉันว่าพี่หลานก็แล้วกัน"
หลังจากความประหลาดใจแรกผ่านไป หลานซีก็หัวเราะเบา ๆ และแนะนำตัวอย่างองอาจผ่าเผย
"สวัสดีครับพี่หลาน"
เย่ฝานฉวยโอกาสไต่เตียทันที ปากหวานหยด
อะไรนะ ไม่ฉวยโอกาสงั้นหรือ?
สมองเป็นรูหรือไงกัน!!!
หลานซีก้าวเบา ๆ มายืนข้างอเย่ฝาน ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา สายตาจับจ้องไปยังภาพวาดภูเขาและสายน้ำบนผนัง พลางเอ่ยถามเสียงแผ่ว "เย่ฝาน เมื่อครู่เห็นนายมองอย่างเคลิ้มคลั่ง ดูออกหรือเปล่าจ๊ะ?"
ต้องบอกว่า ภาษาเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง
คำถามที่ออกจะในเชิงไต่สวน แต่เมื่อออกจากปากของหลานซี กลับไม่ทำให้รู้สึกราวกับกำลังถูกซักไซ้เลยแม้แต่น้อย กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนกำลังคุยกับพี่สาวข้างบ้านเสียมากกว่า
เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของอเย่ฝานก็ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า "พอรู้อยู่บ้างนิดหน่อยครับ ไม่กล้าเอาความรู้เพียงผิวเผินมาอวดพี่หลานหรอก"