“นี่ต่างหากคือคะแนนของเธอ มา ยิ้มหน่อยสิ”
เด็กสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นทำหน้างุนงง นัยน์ตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก
เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!
เธอแย่งปากกาลูกลื่นสีแดงในมือของอเย่ฝานมา แล้วแก้คะแนน 150 บนกระดาษข้อสอบเป็น 110 ท่วงท่าจริงจังเผยให้เห็นความดื้อรั้นเล็กน้อย
หลังจากทำเสร็จแล้ว สายตาของเธอกลับมาหยุดอยู่ที่เย่ฝานอีกครั้ง แววตาปรากฏประกายตำหนิเล็กน้อย ราวกับสายลมอ่อนเย็นพัดผ่านใบหน้า ทำให้ความคิดฟุ้งซ่านมากมายในใจของอเย่ฝานหายไปสิ้น
“ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีก”
“ฉันผิดไปแล้ว”
บทสนทนาของทั้งคู่ทั้งเรียบง่ายและไม่เรียบง่าย คนทั่วไปยากที่จะเข้าใจสิ่งที่แฝงอยู่ในนั้น
เย่ฝานใช้นิ้วชี้มือซ้ายแตะหลังมือของหนิงซีใต้โต๊ะเบาๆ พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “อาจารย์หลินมีธุระด่วน สองวันนี้คงไม่มาโรงเรียน เลยให้ฉันช่วยตรวจข้อสอบน่ะ”
หนิงซีกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนอารมณ์จะดีมาก พยักหน้าอย่างว่าง่าย “อืม ฉันรู้แล้ว”
ท่าทีของเด็กสาวทำให้เย่ฝานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ปกติถ้าเธอสอบพลาดก็น่าจะโทษตัวเองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคราวนี้ถึงดูผิดปกติไป?
“เธอสอบได้กี่คะแนน?”
ในตอนนั้นเอง เสียงของหนิงซีก็ขัดจังหวะความคิดของอเย่ฝาน เขาตอบตัวเลขด้วยท่าทีสงบ “150”
“เก่งมากเลยนะ”
“คุณซีน้อยก็เก่งมากเหมือนกัน ครั้งนี้แค่ยังดึงความสามารถออกมาใช้ได้ไม่เต็มที่ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
“…อืม”
หนิงซีพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “เอาข้อสอบไปแจกเถอะ อยากให้ฉันช่วยไหม?”