"กริ๊ง——"
เสียงออดหมดเวลาเรียนดังขึ้น
นิ้วเรียวยาวของอเย่ฝานเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ เมื่อได้ยินเสียง หนิงซีที่กำลังทำแบบฝึกหัดก็เงยหน้าขึ้นมา สีหน้าฉายแววสงสัย "เป็นอะไรไปเหรอ เธอจะกลับก่อนเหรอ?"
พอถามจบ ใบหน้าของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันที คำถามนี้ชักแปลก ๆ ชักเหมือน...อาลัยอาวรณ์เย่ฝานยังไงก็ไม่รู้
อ๊า!!!
เธอ เปล่านะ นี่ไม่ใช่ความหมายนั้น...
"ไม่กลับหรอก"
เย่ฝานยิ้มฉายแววเจ้าเล่ห์ "นั่งทำโจทย์มาตั้งบ่ายแล้ว พักสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวไปที่บ้านฉัน มีของจะให้"
"อะไรเหรอ?"
เด็กสาววางปากกาลง แววตายิ่งทวีความสงสัย
เย่ฝานส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วแสร้งทำทีลึกลับว่า "ตอนนี้บอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวเธอก็รู้เอง"
"...อืม"
หนิงซีพยักหน้ารับ แล้วเริ่มเก็บข้าวของช้า ๆ
พอเธอเก็บเสร็จ ห้องเรียนก็ไม่มีใครแล้ว เหลือเพียงเธอกับเย่ฝาน สำหรับเรื่องนี้ เธอชินเสียแล้ว พยักหน้าน้อย ๆ ให้เย่ฝานเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนหวานว่า "เราไปกันเลยไหม?"
พอได้ยิน เย่ฝานก็หยิบกระเป๋านักเรียน แล้วจับมือขวาของเด็กสาวอย่างเป็นธรรมชาติ สัมผัสนุ่มนิ่มทำให้เขาอดบีบเล่นไม่ได้
"อย่า...อย่าบีบนะ"
หนิงซีก้มหน้างุด ผมยาวสยายบนไหล่และแผ่นหลังเนียน เตือนเสียงเบา "จะจับมือ...ก็จับดี ๆ สิ ทำอย่างนี้ต่อไป จะไม่ให้...จับแล้วนะ"
เมื่ออากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น เสื้อผ้าบนตัวเด็กสาวก็ยิ่งบางเบาลงทุกที รูปร่างได้สัดส่วนเย้ายวนภายใต้เสื้อผ้าหลวม ๆ ปรากฏให้เห็นเลือนราง เพิ่มความรู้สึกลึกลับและงดงาม