ทำไมต้องถอนหายใจ?
ง่ายมาก เพราะในความทรงจำของจวงลี่ เวลาที่หนิงซีอยู่ต่อหน้าผู้ชาย เธอจะรักษาระยะห่างไว้เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้นหนิงเซี่ยงเทียนคอยปกป้องเป็นพิเศษ จึงไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้หนิงซีได้
แต่ตอนนี้...
เปลี่ยนไปแล้ว!
ต่อหน้าเย่ฝาน หนิงซีไร้ซึ่งจิตใจที่ต้องคอยป้องกันตัว อยู่ด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง
อายุสิบเจ็ดปี เป็นวัยที่ความรู้สึกแรกผลิบาน
ถึงแม้จวงลี่จะไม่ค่อยอยากยอมรับ แต่เย่ฝานก็โดดเด่นมากท่ามกลางผู้ชายรุ่นเดียวกันจริง ๆ
หน้าตาหล่อเหลา นิสัยหนักแน่น ผลการเรียนยอดเยี่ยม
ถ้าตัดเรื่องชาติกำเนิดออกไป เย่ฝานคู่ควรกับหนิงซี
แต่ดันเป็นบิดาของหนิงซีคือหนิงเซี่ยงเทียน เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเซี่ย ทั้งสองถูกกำหนดให้เป็นคนละโลกกัน
ยิ่งไปกว่านั้นหนิงเซี่ยงเทียนรู้ถึงการมีอยู่ของอเย่ฝานแล้ว คงอีกไม่นาน เด็กหนุ่มคนนี้ก็จะหายไปจากโลกของหนิงซี
ถึงตอนนั้น หนิงซีต้องเสียใจแน่...
เพราะเหตุนี้ จวงลี่ถึงได้ถอนหายใจ
ไร้วาสนากันมาแต่ต้น เหตุใดใจต้องหวั่นไหว
เย่ฝานเปิดตู้เย็น หยิบน้ำมะนาวสองแก้วออกมา วางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้าหนิงซี แววตาอาบรักใคร่เอ็นดู
"ดื่มสิ"
"ขอบคุณ"
หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายวัน หนิงซีก็ไม่เขินอายอีก ใช้สองมือประคองแก้วน้ำ ดื่มทีละนิดอย่างแผ่วเบา
เย่ฝานเดินไปที่ประตู ยื่นน้ำมะนาวอีกแก้วให้จวงลี่แล้วพูดว่า "ไม่เข้าบ้านก็ได้ แต่ดื่มน้ำสักหน่อยได้ไหม?"
จวงลี่จ้องมองอเย่ฝาน แววตาค่อนข้างซับซ้อน
เขาไม่ยอมรับ เย่ฝานก็ไม่ยอมหดมือ
ทั้งคู่สบตากันอยู่นานเกือบสิบวินาที จวงลี่ถึงยอมรับแก้วน้ำ ดื่มไปหนึ่งอึก คิ้วขมวดทันที
"นี่มันอะไรเนี่ย? เปรี้ยวเกินไปแล้ว!"
"ไม่เป็นไร"
เย่ฝานหันไปมองหนิงซีแวบหนึ่ง แล้วยิ้มเสียงต่ำ "คุณซีน้อยชอบก็พอ ส่วนคุณ? เอาพอผ่าน ๆ ไปแล้วกัน"
"..."
มุมปากจวงลี่กระตุกสองครั้ง รู้สึกจนคำพูด