“ถ้าเธออยากไป ฉันไปเป็นเพื่อน”
เสียงทุ้มนุ่มกังวานดุจสายฝนวสันต์ หยาดหยดลงกลางใจของเด็กสาว
หนิงซีโน้มตัวไปด้านหน้า ก้มศีรษะน้อย ๆ เส้นผมสีดำสนิทกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ เสียงหวานละมุนของเธอเจือแววแปลก ๆ แผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน “คุณต้องทำได้อยู่แล้ว ส่วนฉัน…ฉันจะพยายามเต็มที่”
พูดจบ ใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
คำพูดของอเย่ฝาน มันชวนให้คิดไปไกลหรือเปล่านะ?
มีนัยแอบแฝงรึ?
ดูเหมือน น่าจะ หรือว่า…ไม่มีนะ?!
อืม ไม่มี!!!
หลังจากถังกั๋วลี่จากไป หลินเต๋อเจียงก็ปรบมือ
เหล่านักเรียนที่กำลังซุบซิบเบา ๆ ต่างพากันเงียบปากลง ในห้องเรียนพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด
“นักเรียนที่สนใจเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ เชิญยกมือขึ้นด้วยนะครับ ผมจะรวบรวมรายชื่อ แต่เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัด การทดสอบเพื่อคัดเลือกจะจัดขึ้นในช่วงบ่ายวันนี้”
“คนที่ยังไม่ได้ตัดสินใจก็ไม่ต้องรีบนะครับ ก่อนอาหารกลางวันสามารถมาสมัครกับผมได้ ถึงแม้ว่าจะสอบได้ไม่ดีก็ไม่เสียหายอะไร ผมขอแนะนำให้ทุกคนลองดูสักครั้ง”
ฉับ ๆ ๆ —
นักเรียนห้องเรียนติวเข้มทั้ง 21 คน ต่างยกมือขึ้นพร้อมกันหมด
แท้จริงแล้วหลังจากที่พวกเขาได้ยินว่า นักแข่งขันสามอันดับแรกจะได้รับสิทธิ์เข้าเรียนต่อในสี่มหาวิทยาลัยดังโดยไม่ต้องสอบ พวกเขาก็ไม่มีทางยอมทิ้งโอกาสในครั้งนี้
สิทธิ์เข้าเรียนในสี่มหาวิทยาลัยดัง ถึงจะมีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น ก็คุ้มค่าที่จะลองดู
ก็อย่างที่หลินเต๋อเจียงบอกนั่นแหละ ยังไงเสีย…ก็ไม่เสียหายอะไร
ถ้าเกิดว่าสอบได้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?
“ดีมาก!”
เมื่อเห็นภาพนี้ หลินเต๋อเจียงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ชั่วโมงนี้เรามาดูแนวข้อสอบของการแข่งขันกัน เพื่อให้ทุกคนได้ปรับตัวล่วงหน้ากันนะครับ”
…………
ในโรงอาหาร
เย่ฝานเดินตามหลังหนิงซี กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก
คราวนี้ เธอมัวแต่รีบเอามือถือบัตรไปจ่ายก่อน
“ตี๊ด—”
“ตี๊ด—”
มือเล็ก ๆ ของหนิงซีถือบัตรค่าอาหาร โบกไปมาอยู่ตรงหน้าเย่ฝาน แล้วเธอก็พูดด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ว่า “อย่าแย่งฉันนะ คุณสอนพิเศษให้ฉัน ฉันเลี้ยงข้าวคุณ ยุติธรรมดีแล้ว”