ซินหรงกำลังเล่นเกมอยู่ที่บ้าน พอเห็นคำขอเพิ่มเพื่อนจากฉู่เซี่ยก็รีบกดยอมรับทันที
ทั้งสองคุยกันอย่างออกรสออกชาติ จนติงเฉิง ผู้จัดการส่วนตัวของเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองดูเงียบ ๆ ตลอดทั้งกระบวนการ
พอคุยกันเสร็จ ซินหรงก็วางโทรศัพท์ ฮัมเพลงพลางหยิบเครื่องเล่นเกมขึ้นมาเล่นต่อ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมาก
ติงเฉิงเห็นว่าเจ้าตัวคงไม่คิดจะสนใจเขาจริง ๆ จึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“ฉันไม่เข้าใจความคิดนายเลยนะ ฉู่เซี่ยคนนี้ถึงจะเก่งแค่ไหนก็ยังเป็นแค่มือใหม่ ด้วยชื่อเสียงกับเส้นสายในวงการของนาย จะไปขอเพลงจากนักแต่งเพลงระดับแพลทินัมอีกสักสองสามเพลงก็ไม่ใช่เรื่องยาก ทำไมนายต้องเลือกเธอให้ได้ด้วย”
ซินหรงจ้องหน้าจอ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า พอได้ยินก็แค่ฮึดฮัดตอบ
“ก็บอกแล้วไงว่าเป็นความรู้สึก ความรู้สึกน่ะ! ฉันรู้สึกว่าฉู่เซี่ยต้องทำให้ฉันประหลาดใจได้แน่ ต่อให้ครั้งนี้ไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไรหรอก ได้ร่วมงานกับนักแต่งเพลงเก่ง ๆ ตั้งแต่เนิ่น ๆ อย่างน้อยเธอก็จะจำฉันได้ ต่อไปถ้ามีเพลงที่เหมาะกับฉัน คนแรกที่เธอนึกถึงก็ต้องเป็นฉันแน่”
“ก่อนหน้านี้ก็มีนักแต่งเพลงระดับแพลทินัมแต่งเพลงให้ฉันตั้งหลายครั้ง สุดท้ายก็ได้ที่สองไม่ใช่หรือไง ถ้าคราวนี้ใช้เพลงของนักแต่งเพลงระดับแพลทินัมแล้วยังไม่ได้ที่หนึ่งอีก ต่อไปคนอื่นจะมองว่าฉันดวงซวย ไม่ตั้งใจแต่งเพลงให้ฉันแล้วจะทำยังไง!”
“โอเค ๆ นายพูดถูกหมดเลย แล้วฉู่เซี่ยบอกไหมว่าจะส่งเพลงให้เมื่อไหร่”