ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลเฉิน
ผ้าม่านในห้องรับแขกไม่ได้ปิดสนิท แสงยามเช้าลอดผ่านช่องเล็ก ๆ สาดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทิ้งรอยแสงอันยาวและอบอุ่นไว้บนผ้าห่มสีขาวนุ่ม
หลินวานซูนอนตะแคงอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
ว่ากันตามจริง หน้าร้อนแบบนี้เธอนอนห่มผ้าห่มทำไมถึงไม่รู้สึกร้อนเลยนะ?
แล้วทำไมเตียงไม้แผ่นเดียวของเธอถึงกลายเป็นนุ่มขนาดนี้ได้?
อีกทั้งหมอนใบนี้ก็เกือบจะฝังหน้าเธอไปครึ่งหนึ่งแล้ว
เธอพลิกตัวอย่างมีความสุข หลินวานซูส่งเสียงฮึมฮำอย่างสบายใจ
ทุกอย่างมันช่างไม่จริงเลย นี่กำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
เธอลองกดข้อมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว เจ็บนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยจริง ๆ
บาดแผลถูกเปลี่ยนยาแล้ว พันด้วยผ้ากอซสะอาด
หลินวานซูรีบลุกขึ้นนั่งตัวตรง
"วานหนิง!"
เธอเอื้อมมือไปที่ข้างหมอนโดยสัญชาตญาณ แต่กลับจับได้เพียงอากาศ ธาตุแท้จึงเพิ่งรู้ว่าโทรศัพท์ของเธอไม่อยู่ใกล้ตัว
ลงจากเตียงเปิดผ้าม่าน แสงแดดส่องสว่างทั่วทั้งห้อง ทำให้สมองที่เพิ่งตื่นของเธอกลับมาคิดอะไรได้อีกครั้ง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผ่านเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว เธอพบว่าเธอดูจะนอนหลับเกินเวลาไปแล้ว
เธอนอนหลับสบายที่บ้านเฉินซวี่ แต่ตอนนี้น้องสาวของเธอยังอยู่บ้านนะ!
เธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน โทรศัพท์ก็ถูกเหอหมานพวกนั้นแย่งไป สายคงติดไม่ได้แน่ ๆ วานหนิงจะต้องเป็นห่วง
แต่พอใจเย็นลงแล้วคิดดู ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องรีบร้อนเท่าไหร่
เพราะเธอชอบตื่นแต่เช้าไปทำงานพิเศษ น้องสาวตื่นมาไม่เห็นเธอก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงเรียน ยังคิดอย่างบริสุทธิ์ใจว่าตอนนี้หลินวานหนิงอาจจะกำลังตรวจคะแนนอยู่ที่บ้าน