คิดถึงตรงนี้ หานเจิ้งตอบกลับไปว่า "เกิดเรื่องแบบนี้ โรงเรียนต้องแจ้งครอบครัวแน่นอน น้องสาวของคุณคงถึงโรงเรียนแล้วล่ะ"
หลินวานซูรู้สึกเหมือนมีเสียง "อื้อ" ดังขึ้นในหัว
เธอแทบจะนึกภาพออกว่าน้องสาวตอนนี้จะรู้สึกยังไง
วานหนิงกลัวการสูญเสียมาตั้งแต่เด็ก
ปีที่พ่อแม่จากไป เธอไม่พูดอะไรเลยหลายวัน ตอนกลางวันก็นั่งเหม่ออยู่ที่หน้าต่างทั้งวัน พอตกกลางคืนก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม เกาะแขนเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ตัวเองเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกนี้ของเธอ ถ้าวานหนิงคิดว่าเธอตายอยู่ในกองไฟ...
หลินวานซูไม่กล้าคิดต่อไปอีก
"ฉันจะไปโรงเรียน"
เธอหันตัวจะเดินออกไป
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้อนใจจนหัวใจวาย หรือร่างกายยังไม่ฟื้นดี พอเพิ่งก้าวแรก หลินวานซูก็รู้สึกหน้ามืดไปวูบหนึ่ง ตัวแทบจะทรุดลงไปทั้งคน
เฉินซวี่รีบประคองเธอไว้ทันควัน
"เธอรีบอะไรนักหนา?"
หลินวานซูเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลออกมาทันที
"น้องสาวฉันรู้เรื่องเมื่อคืนแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้บอกเธอว่าปลอดภัย"
"เธอจะกลัว เธอต้องคิดว่าฉันตายแล้ว... ฉันต้องไปหาเธอ"
เฉินซวี่ก็เข้าใจดีว่าเรื่องมันร้ายแรงแค่ไหน
เขายังรู้อีกว่าหลินวานหนิงไม่ได้แค่กลัวเท่านั้น
ในนิยายต้นฉบับ หลินวานหนิงคือคนที่ยืนอยู่หน้ากองซากปรักหักพังนั้น ยืนยันการตายของพี่สาว แล้วก็เดินเข้าสู่เส้นทางการแก้แค้นและกลายเป็นคนมืดมนในที่สุด
แค่ไม่คิดว่า ถึงแม้เนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังดำเนินตามพล็อตเดิมต่อไปได้
แน่นอนว่าตอนนี้หลินวานซูยังมีชีวิตอยู่
เขาจะปล่อยให้หลินวานหนิงติดอยู่ในความเจ็บปวดที่ไม่ควรเกิดขึ้นนั้นต่อไปไม่ได้เด็ดขาด
"ไปโรงเรียน"
เฉินซวี่พูดสั้น ๆ ชัดเจน
หานเจิ้งพยักหน้า หันตัวจะไปจัดการเรื่องรถ
แต่หลินวานซูกลับคว้าแขนเสื้อของเฉินซวี่ไว้ น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้
"ฉันไปได้แล้วตอนนี้ ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้น รีบหน่อย... อย่าให้วานหนิงเป็นห่วงนานเกินไป"