หลิวหงและหลี่เจี้ยนยืนอยู่ที่เดิม สายตามองตามเหอหมานและพวกไปยังตึกเรียนด้วยความจนใจ
แดดเที่ยงเปรี้ยงลงบนตัวทั้งคู่ พื้นดินร้อนระอุ อากาศแทบจะลุกเป็นไฟ
ท่าทางการเดินของเหอหมานที่อยู่ไกลออกไปกลับดูผ่อนคลายราวกับแค่ถูกเรียกผู้ปกครองเพราะสอบตกธรรมดา
ทุกคนรู้ดีว่าโจวหมิงหยวนจัดการแบบนี้ก็เพื่อให้เด็ก ๆ เหล่านั้นปรับปากคำให้ตรงกันก่อนตำรวจจะมาถึง
แต่ไม่มีใครพูดอะไร
ไม่ว่าหลินวานซูจะตายหรือรอด ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเหตุเพลิงไหม้ครั้งนี้ ล้วนถูกกำหนดโดยคนกลุ่มนั้น
ต่างจากความวุ่นวายหน้าโรงเรียนและบรรยากาศอึมครึมหน้าโกดัง
ห้องพักครูชั้นหนึ่งของตึกเรียนในเวลานี้ แอร์เปิดเย็นฉ่ำตัดกับความร้อนข้างนอก ทำให้ทุกคนในห้องผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
คุณครูที่พามาก็รู้จักกาลเทศะ ถอยออกไปอย่างสมควร เหลือเพียงพ่อแม่ของเหอหมานกับคนอื่น ๆ
เหอหมานนั่งบนโซฟา มือกุมแก้วน้ำอุ่น สีหน้ายังซีดเซียว