เฉินอวิ้นตัวสั่นสะท้าน จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อผ้าของตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่นานนัก เธอก็แต่งตัวเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องของหม่าเวยตงไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หม่าเวยตงมองภาพนั้น แล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้
เมื่อครู่นี้เขาเห็นชัดเจนว่า เฉินอวิ้นกลับมาตีสีหน้าเย็นชาอีกครั้ง
แต่ในขณะที่เธอทำหน้าบึ้งเย็นชาไร้อารมณ์ แก้มทั้งสองข้างกลับแดงก่ำ
เห็นได้ชัดว่าในเวลานี้ จิตใจของเฉินอวิ้นไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เธอแสดงออกมาเลย
ความแตกต่างสุดขั้วเช่นนี้กลับยิ่งทำให้หม่าเวยตงหลงใหลในตัวเฉินอวิ้นมากขึ้น
ขณะเดียวกัน หม่าเวยตงก็ตัดสินใจแล้วว่า เฉินอวิ้นเป็นผู้หญิงของเขา อีกฝ่ายอย่าคิดหนีไปได้อีก
จากนั้นหม่าเวยตงก็ลุกขึ้นแต่งตัวและล้างหน้าแปรงฟัน
พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็เดินไปที่ห้องของต้วนเสี่ยวซี
เขาเพิ่งเดินเข้าไปนั่งในห้องของต้วนเสี่ยวซีได้ไม่ถึงห้านาที เธอก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา
“เอ๊ะ คุณพ่อยังอยู่จริง ๆ ด้วย หนูนึกว่าพอตื่นมาแล้วคุณพ่อจะหายไปเสียอีก”
“คุณพ่อ หนูรักคุณพ่อมากเลยค่ะ”
ต้วนเสี่ยวซีลืมตาขึ้นมาก็เห็นหม่าเวยตง ดวงตากลมโตเป็นประกายของเธอพลันสว่างวาบ จากนั้นก็พรวดพราดกระโดดลงจากเตียงแล้วโผเข้ากอดหม่าเวยตง
เธอดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
หม่าเวยตงลูบหัวล้านของเธอ แล้วยิ้มพลางพูดว่า “ซีซี พ่อบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพอลูกตื่นขึ้นมาก็จะเห็นพ่อเป็นคนแรก ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม”