อู๋เสียวโหรวได้ยินดังนั้น แก้มก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
แต่เธอก็ยังพยักหน้าแล้วพูดว่า “พี่เวยเวย เรื่องนี้ก็ได้ค่ะ แต่ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ตงจะยอมรับฉันเมื่อไร”
หลิวเวยเวยยิ้มแล้วพูดว่า “เสียวโหรว เรื่องแค่นี้ไม่เห็นยากเลย เดี๋ยวฉันสอนให้”
“เอ๊ะ? พี่เวยเวยพูดจริงเหรอคะ? พี่ยอมสอนฉันจริง ๆ เหรอ?” อู๋เสียวโหรวมองหลิวเวยเวยด้วยแววตาคาดหวังทันที
หลิวเวยเวยพยักหน้าแล้วพูดว่า “จริงสิ เรื่องแค่นี้จะยากอะไร...”
พูดจบ หลิวเวยเวยก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอู๋เสียวโหรวเบา ๆ สองสามคำ
อู๋เสียวโหรวได้ยินคำพูดของหลิวเวยเวยแล้ว แก้มก็ยิ่งแดงจัด
“พี่เวยเวย แบบนี้จะได้ผลจริงเหรอคะ?”
อู๋เสียวโหรวยังไม่ค่อยแน่ใจนัก
หลิวเวยเวยพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ผลแน่นอน”
อู๋เสียวโหรวนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามต่อว่า “พี่เวยเวย แล้วตอนนั้นพี่ตงจะวิ่งมาหาพี่อีกหรือเปล่าคะ?”
พออู๋เสียวโหรวพูดจบ หลิวเวยเวยก็สะดุ้งไปทั้งตัว สีหน้าซีดลงเล็กน้อย
“โธ่ เสียวโหรว พอเธอพูดแบบนี้แล้ว มันก็มีโอกาสเป็นไปได้จริง ๆ นะ ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวเธอกลับไปแล้วคืนนี้ฉันจะออกไปค้างข้างนอก ไม่ว่ายังไงก็อยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด”
“ไม่อย่างนั้นถ้าพี่ตงมาหาฉันอีก ฉันคงทนไม่ไหวจริง ๆ!”
พูดถึงตรงนี้ หลิวเวยเวยก็ยกมือตบอกเบา ๆ ด้วยความหวาดหวั่น
ส่วนอู๋เสียวโหรวเห็นสีหน้าของหลิวเวยเวยแล้ว ก็อดตกตะลึงไม่ได้
ในใจเธอทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า แล้วยังแอบกลัวอยู่นิด ๆ