เฉินอวิ้นสะดุ้งเฮือก ก่อนรีบพูดกับหม่าเวยตงว่า “งั้นก็รบกวนคุณด้วยนะคะ”
หม่าเวยตงโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว”
พูดจบ หม่าเวยตงก็เดินตรงไปที่เตียงผู้ป่วย ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ดึงเข็มเงินทั้งหมดบนตัวเด็กหญิงออกเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นหม่าเวยตงหันไปพูดกับเฉินเจี้ยนหัวและคนอื่น ๆ ว่า “เรียบร้อย พวกคุณพาเธอไปตรวจได้แล้ว”
เฉินเจี้ยนหัวแค่นเสียง “ถ้าคนเจ็บเป็นอะไรขึ้นมา ก็รอดูได้เลย”
พูดจบ เฉินเจี้ยนหัวก็ไม่สนใจหม่าเวยตงอีก แล้วเข็นเตียงผู้ป่วยออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉินอวิ้นรีบตามไปทันที!
หม่าเวยตงเองก็เดินตามหลังเธอไป เพราะเขาไม่เชื่อใจเฉินเจี้ยนหัวกับพวกพ้อง อีกอย่าง ต่อให้ตรวจเสร็จแล้ว คนพวกนั้นก็มีโอกาสสูงที่จะให้ผ่าตัดอยู่ดี
แต่ในสายตาของเขา เด็กหญิงไม่จำเป็นต้องผ่าตัดเลย!
ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้เลยด้วยซ้ำ
ร่างกายของเธอแทบจะรับการผ่าตัดครั้งนี้ไม่ไหว หากผ่าตัดขึ้นมา เธอมีโอกาสเสียชีวิตสูงมาก
หม่าเวยตงจึงอยู่เป็นเพื่อนเฉินอวิ้น พาลูกสาวของเธอไปตรวจหลายอย่าง
หลังตรวจเสร็จ แพทย์จึงเข็นเด็กหญิงกลับเข้าห้องผู้ป่วย เพื่อรอผลตรวจขั้นสุดท้าย
พยาบาลต่อออกซิเจนให้เด็กหญิง แล้วเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าและร่างกายของเธอจนสะอาด จากนั้นก็ติดเครื่องมือต่าง ๆ เพื่อตรวจวัดสัญญาณชีพ
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงออกไป
ชั่วพริบตา ในห้องผู้ป่วยวีไอพีก็เหลือเพียงหม่าเวยตงกับเฉินอวิ้นสองคน