เฉินอวิ้นได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งไปทั้งตัว เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะมีหม่าเวยตงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น หม่าเวยตงยังฝังเข็มรักษาซีซีด้วย เขาทำแบบนั้นไปทำไม?
พอคิดได้เช่นนี้ เฉินอวิ้นก็รีบหันไปมองหม่าเวยตง แล้วถามเสียงเย็นว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หม่าเวยตงเห็นดังนั้นก็รีบอธิบายกับเฉินอวิ้นว่า “โอ๊ย คุณเฉิน ที่แท้เด็กผู้หญิงคนนี้ก็เป็นลูกสาวของคุณนี่เอง”
“คุณเฉิน ที่ผมฝังเข็มให้ลูกสาวคุณก็เพราะเธอบาดเจ็บสาหัสมาก ถ้าผมไม่ฝังเข็มให้ เธอคงทนไปจนถึงโรงพยาบาลไม่ไหวแน่”
“ผมทำไปเพื่อช่วยชีวิตเธอ!”
เฉินอวิ้นได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือด
ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย หม่าเวยตงยังมีวิชาแพทย์ด้วยหรือ?
ขณะที่เฉินอวิ้นกำลังจะพูด เฉินเจี้ยนหัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แค่นเสียง แล้วกล่าวว่า “น่าขำจริง ๆ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ทำอะไรส่งเดชแบบนี้ นี่มันเอาชีวิตคนมาล้อเล่นชัด ๆ”
เฉินเจี้ยนหัวพูดถึงตรงนี้ก็หันไปมองเฉินอวิ้น สายตากวาดมองเรือนร่างงดงามของเธอ ก่อนกล่าวว่า “ญาติผู้ป่วยครับ ตาแก่นี่ไม่รู้อะไรเลยสักนิด ตอนนี้ยังขัดขวางไม่ให้พวกเรารักษาฉุกเฉินอีก ถ้าผู้ป่วยเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเราไม่รับผิดชอบนะครับ”
หม่าเวยตงไม่สนใจเฉินเจี้ยนหัว แต่หันไปพูดกับเฉินอวิ้นว่า “คุณเฉิน ผมไม่มีทางทำร้ายลูกสาวคุณแน่ ตอนนี้เธอยังมีลมหายใจอยู่ได้เพราะเข็มพวกนี้คอยประคองไว้ เข็มเงินเหล่านี้ห้ามถอนออกเด็ดขาด อย่างน้อยต้องรออีกสิบนาทีถึงจะถอนได้”