ในจังหวะนั้นเอง ต้วนเสี่ยวซีก็ลงจากตักของหม่าเวยตง แล้วพูดกับเขาว่า “พ่อ ตอนนี้ไปช่วยแม่ทำงานในครัวหน่อยสิ”
“ห๊ะ? ให้ฉันไปช่วยแม่ แล้วลูกอยู่คนเดียวที่นี่ได้เหรอ?” หม่าเวยตงอดประหลาดใจไม่ได้
ต้วนเสี่ยวซีพยักหน้าแล้วบอกว่า “ได้สิพ่อ ซีซีจะดูทีวีอยู่ตรงนี้สักพัก”
“อีกอย่าง พ่อไม่ได้ชอบแม่เหรอ? ในเมื่อชอบแม่ ก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่างสิ ตอนนี้ซีซีกำลังสร้างโอกาสให้พ่อกับแม่อยู่นะ”
“พ่อ ต้องเอาชนะใจแม่ให้ได้นะ”
พูดจบ ต้วนเสี่ยวซีก็ดึงหม่าเวยตงให้ลุกขึ้น แล้วเร่งให้เขารีบไปช่วยเฉินอวิ้นในครัว
หม่าเวยตงได้ยินแล้วก็ทั้งขำทั้งจนใจ
เขาอยากบอกต้วนเสี่ยวซีเหลือเกินว่า ที่จริงพ่อเอาชนะใจแม่ของลูกได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ได้แค่ตัวเธอมา ไม่ได้หัวใจของเธอ
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเดินมาถึงหน้าประตูครัว
ขณะนั้น เฉินอวิ้นกำลังวุ่นอยู่ในครัว มือก็ทำงานไปพลาง หูก็คอยเงี่ยฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกไปพลาง
น่าเสียดายที่ครัวอยู่ห่างจากห้องรับแขกพอสมควร อีกทั้งเธอยังต้องเปิดน้ำล้างผักเป็นระยะ จึงไม่ได้ยินอะไรเลย
จังหวะนั้นเอง ตอนที่เธอหันกลับมา ก็เห็นหม่าเวยตงยืนอยู่ตรงประตูครัวพอดี
ทำเอาเธอตกใจสะดุ้ง
“คุณมาทำไม? ไปอยู่เป็นเพื่อนซีซีสิ”
เมื่อได้สติ เฉินอวิ้นก็รีบพูดกับหม่าเวยตง
หม่าเวยตงเดินเข้ามาตรง ๆ แล้วบอกว่า “คุณเฉิน ผมมาช่วยคุณครับ”