ในเวลานี้เอง เฉินอวิ้นถึงกับมึนงงไปหมด
เธอไม่เคยคิดเลยว่า แค่เธอออกมาจากครัวหลังทำอาหารเสร็จ ลูกสาวสุดที่รักก็เรียกหม่าเวยตงว่าพ่อเสียแล้ว
แบบนี้เหมาะสมแล้วหรือ?
หรือว่าเธอฟังผิดไป?
เมื่อนึกได้ดังนั้น เฉินอวิ้นก็อดไม่ได้ที่จะมองต้วนเสี่ยวซี แล้วถามว่า “ซีซี เมื่อกี้ลูกเรียกลุงหม่าว่าอะไรนะ?”
ต้วนเสี่ยวซียิ้มร่าแล้วตอบว่า “แม่คะ หนูเรียกลุงหม่าว่าพ่อค่ะ”
“หา? ทำไมลูกถึงเรียกลุงหม่าว่าพ่อล่ะ? ซีซี เรื่องนี้เรียกส่งเดชไม่ได้นะ” เฉินอวิ้นถึงกับทำอะไรไม่ถูก
จากนั้นเธอก็รีบหันไปพูดกับหม่าเวยตงว่า “หม่าเวยตง ซีซีเรียกไปอย่างนั้นเอง คุณอย่าเก็บไปคิดเลยนะ”
หม่าเวยตงยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณเฉิน ผมรับซีซีเป็นลูกสาวบุญธรรมแล้ว เธอจะเรียกผมว่าพ่อ ผมไม่ถือหรอกครับ”
“อีกอย่าง ผมก็ไม่มีลูกสักคน พอมีลูกสาวบุญธรรมอย่างซีซี ผมก็ดีใจมากแล้วครับ”
หม่าเวยตงพูดพลางยิ้มมองเฉินอวิ้น แล้วถามว่า “คุณเฉินคงไม่ถือใช่ไหมครับ?”
เฉินอวิ้น: ......
ฉันถือสิ ถือมากด้วย!!!
ตอนนั้นเอง ต้วนเสี่ยวซีก็พูดต่อว่า “แม่คะ ถ้าไม่มีพ่อ หนูคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว พูดได้เลยว่าพ่อให้ชีวิตหนูเป็นครั้งที่สอง เพราะฉะนั้น...”
ต้วนเสี่ยวซีพูดถึงตรงนี้ก็หันไปมองเฉินอวิ้น แล้วถามเสียงอ่อนว่า “แม่ไม่อยากให้หนูมีพ่อสักคนเหรอคะ?”
เมื่อเฉินอวิ้นได้ยินคำพูดของต้วนเสี่ยวซี ร่างกายอรชรก็สั่นสะท้าน