“เอาเถอะ ค่อย ๆ ไปทีละขั้นก็แล้วกัน”
เฉินอวิ้นกัดฟันแน่น ก่อนจะสะบัดสะโพกเดินตามพวกเขาเข้าไป
นี่เป็นครั้งแรกที่หม่าเวยตงได้ก้าวเข้าไปในวิลล่าหรูหราที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยมเช่นนี้
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าการมีเงินช่างดีจริง ๆ
“คุณลุงหม่า เชิญนั่งค่ะ”
ต้วนเสี่ยวซีเชิญหม่าเวยตงให้นั่งลงบนโซฟานุ่ม ๆ ส่วนตัวเธอก็ไปตักน้ำให้เขาอย่างว่าง่าย
เฉินอวิ้นเห็นดังนั้นก็รีบพูดว่า “ซีซี นั่งอยู่เฉย ๆ เถอะ แม่ไปตักเอง”
“ร่างกายเพิ่งหายดี อย่าฝืนจนเหนื่อยล่ะ”
เช้าวันนี้ต้วนเสี่ยวซีเพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เกือบเอาชีวิตไม่รอด
ถึงตอนนี้หม่าเวยตงจะช่วยชีวิตเธอไว้ได้แล้ว แต่เฉินอวิ้นก็ยังอดเป็นห่วงและสงสารไม่ได้ กลัวว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป
ต้วนเสี่ยวซียิ้มแฉ่ง “แม่ ไม่เป็นไรค่ะ หนูแข็งแรงจะตาย”
“แถมยังมีคุณลุงหม่าอยู่ด้วย หนูเชื่อว่าต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน คุณลุงหม่า หนูพูดถูกไหมคะ?”
หม่าเวยตงยิ้มแล้วตอบว่า “อืม ซีซี วางใจเถอะ มีลุงอยู่ด้วย เธอไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอน”
ไม่นานต้วนเสี่ยวซีก็ยกแก้วน้ำมาให้หม่าเวยตง “คุณลุงหม่า ดื่มน้ำค่ะ”
“โธ่ ซีซีช่างว่าง่ายและรู้ความจริง ๆ” หม่าเวยตงรับน้ำมา ก่อนอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะเกลี้ยงเกลาของต้วนเสี่ยวซี
ต้วนเสี่ยวซีถูกหม่าเวยตงลูบหัว ก็ทำท่าทางราวกับกำลังเพลิดเพลินอยู่
เฉินอวิ้นเห็นภาพที่ทั้งสองเข้ากันได้ดีเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ