หม่าเวยตงพยักหน้า “เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กลับกันเถอะ”
ต้วนเสี่ยวซีได้ยินดังนั้นก็ร้องอย่างดีใจทันที “เย้! ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว”
เธอไม่อยากอยู่ที่โรงพยาบาลนี่แม้แต่นิดเดียว
กลับบ้านตัวเองสบายกว่าเยอะ
หม่าเวยตงลูบศีรษะต้วนเสี่ยวซี “อืม งั้นไปกันเถอะ”
พูดจบ หม่าเวยตงก็รับถุงจากมือเฉินอวิ้นมาถือไว้ทันที ข้างในมีเสื้อผ้าอยู่หลายชิ้น
เดิมทีเฉินอวิ้นตั้งใจจะบอกว่าไม่ต้อง แต่หม่าเวยตงกลับรับถุงไปเสียก่อน
ใบหน้าของเธอจึงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงจูงมือต้วนเสี่ยวซีเดินออกไปทางประตู
ส่วนหม่าเวยตงก็เดินตามหลังพวกเธอไป
เมื่อมาถึงโรงจอดรถ หม่าเวยตงก็พูดว่า “คุณเฉิน ผมขับเอง คุณกับซีซีนั่งเบาะหลังนะครับ”
เฉินอวิ้นพยักหน้า “รบกวนคุณแล้วค่ะ”
หม่าเวยตงโบกมือ “เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ”
พูดจบ หม่าเวยตงก็ขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับทันที
ส่วนเฉินอวิ้นกับต้วนเสี่ยวซีก็นั่งอยู่เบาะหลัง
ในเวลานี้ ต้วนเสี่ยวซีจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าอาหม่าเวยตงกับแม่ของเธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา
เธอจึงถามขึ้นว่า “อาหม่า หนูนึกว่าอาเป็นหมอที่โรงพยาบาลเสียอีก ไม่คิดว่าอาจะไม่ใช่หมอโรงพยาบาลนะคะ”
หม่าเวยตงยิ้มแล้วอธิบายว่า “ซีซี ผมทำงานอยู่ที่คลินิกเทียนอี้ครับ เช้านี้ตอนที่ผมไปทำงาน บังเอิญเจอเธอประสบอุบัติเหตุรถชนระหว่างทางพอดี”
“ผมก็เลยไปโรงพยาบาลพร้อมกับเธอ แล้วลงมือช่วยเธอไว้ครับ”