ส่วนเฉินอวิ้นมองหม่าเวยตงที่เปล่งประกายเสน่ห์อยู่ในตอนนี้แล้ว เธอเองก็ยังอดตะลึงไม่ได้
คนเราต้องอาศัยเสื้อผ้าแต่งกาย พระพุทธรูปต้องอาศัยทองคำประดับ ช่างเหมาะกับสถานการณ์นี้เหลือเกิน
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ วินาทีต่อมา ต้วนเสี่ยวซีกลับจับมือเธอขึ้นมาแล้วคล้องไว้กับแขนของหม่าเวยตง
ชั่วขณะนั้น แม้แต่เฉินอวิ้นก็ยังหน้าแดงก่ำ
ที่สำคัญ ต้วนเสี่ยวซียังหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมารัวถ่ายรูปพวกเขาอีกต่างหาก
ทำเอาเฉินอวิ้นทั้งโมโหทั้งขำ
“พอแล้ว ซีซี ได้แล้ว เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะไปจ่ายเงิน”
เฉินอวิ้นรีบปล่อยแขนหม่าเวยตง แล้วเดินไปหาต้วนเสี่ยวซี
แต่ต้วนเสี่ยวซีกลับไม่ส่งโทรศัพท์ให้เฉินอวิ้น หากยื่นให้พนักงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมพูดว่า “รบกวนช่วยถ่ายรูปพวกเราสักสองสามรูปได้ไหมคะ ขอบคุณค่ะ”
จากนั้นต้วนเสี่ยวซีก็จูงเฉินอวิ้นกลับไปหาหม่าเวยตง เธอคล้องแขนทั้งสองคนไว้ข้างละข้าง ก่อนพูดอย่างมีความสุขว่า “คุณพ่อคุณแม่ ยิ้มให้กล้องกันค่ะ”
เมื่อเห็นดังนั้น เฉินอวิ้นก็ทำได้เพียงร่วมเล่นสนุกไปกับต้วนเสี่ยวซี
หลังถ่ายรูปเสร็จ เธอก็หยิบโทรศัพท์กลับมาแล้วเดินไปจ่ายเงิน
ส่วนหม่าเวยตงนั้นให้ความร่วมมือตั้งแต่ต้นจนจบ แถมยังอดไม่ได้ที่จะกดไลก์ให้ต้วนเสี่ยวซี
ยัยหนูน้อยคนนี้ช่างพยายามจับคู่เขากับเฉินอวิ้นอยู่ตลอดเวลาเสียจริง
อาศัยจังหวะที่เฉินอวิ้นไปจ่ายเงิน หม่าเวยตงจึงพูดกับต้วนเสี่ยวซีว่า “ซีซี เดี๋ยวหนูใช้โทรศัพท์คุณแม่ส่งรูปที่ถ่ายเมื่อกี้มาให้พ่อนะ”