หม่าเวยตงเองก็กล่าวกับหลิวหยาวว่า “คุณครูหลิว แล้วพบกันใหม่”
หลิวหยาวรีบตอบว่า “แล้วพบกันใหม่ค่ะ”
พอเห็นหม่าเวยตงหายลับไปตรงประตู หลิวหยาวก็ขาอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าแดงซ่านไปจนถึงหลังใบหู
“โธ่ หลิวหยาเอ๊ย หลิวหยา นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ย”
“บ้าไปแล้วหรือไง”
“แต่ว่า...”
ภาพหม่าเวยตงกับเฉินอวิ้นยืนอยู่ด้วยกันเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวของหลิวหยาอย่างห้ามไม่ได้ แม้ทั้งคู่จะดูเหมาะสมกันมาก แต่กลับไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะเฉินอวิ้นที่ดูเหมือนจงใจเว้นระยะห่างจากหม่าเวยตง
“นี่มันเรื่องอะไรกันนะ”
แม้หลิวหยาจะคิดไม่ตก แต่เธอก็ไม่ได้คิดต่อ เพียงตัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วหันไปเตรียมการสอนต่อ
อีกด้านหนึ่ง
เฉินอวิ้นไม่สนใจหม่าเวยตง เดินตรงไปยังห้อง 303 ของเธอพร้อมกับต้วนเสี่ยวซี
ต้วนเสี่ยวซีดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอจึงดันหม่าเวยตงไปยืนข้างเฉินอวิ้น แล้วพูดว่า “คุณพ่อ เดินใกล้คุณแม่หน่อยสิคะ อย่าอยู่ห่างกันเกินไป”
หม่าเวยตงเหลือบมองเฉินอวิ้น แต่เฉินอวิ้นกลับไม่แม้แต่จะมองเขา ราวกับว่า...กำลังโกรธอยู่ในใจ
เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงโกรธขึ้นมาล่ะ
หรือว่าเห็นคุณครูหลิวหน้าแดงแล้วหึงขึ้นมาอย่างนั้นหรือ
นี่มัน...
“คุณพ่อ ถึงแล้วค่ะ นี่คือห้อง 303 ของหนู”
ตอนนั้นเอง ต้วนเสี่ยวซีก็พูดกับหม่าเวยตง
หม่าเวยตงลูบหัวเธอแล้วพูดว่า “อืม ซีซี รีบเข้าไปเถอะ”