เมื่ออารมณ์แปรปรวนจนควบคุมไม่อยู่ หลงซิงอวี่จึงวิ่งออกจากด่านอวี้หลงไปสงบสติอารมณ์ บังเอิญถูกเฟิงซิ่วที่แวะเวียนมาแถวนี้ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นหน้าลูกสาวสักครั้งพบเข้า
เฟิงซิ่วยืนลอยอยู่กลางอากาศ มือไพล่หลัง เส้นผมดำยาวสลวยดุจสายน้ำตกทิ้งตัวลงด้านหลัง เสื้อคลุมสีดำหรูหราพลิ้วไหวราวกับม่านราตรีที่กำลังเคลื่อนตัว แสงสีม่วงจาง ๆ ส่องประกายอยู่บนนั้น ดวงตาสีน้ำเงินเย็นชาคู่นั้นจับจ้องหลงซิงอวี่ด้วยท่าทีทรงอำนาจและพินิจพิจารณา
รอยฝ่ามือนี่... เฟิงซิ่วหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางเปรียบเทียบอย่างแนบเนียนในใจ ขนาดและรูปทรงของรอยนั้นพอดีกับฝ่ามือของไป๋เยว่ทุกประการ
ความจริงที่ว่าหลงซิงอวี่ถูกไป๋เยว่ตบ ทำให้เฟิงซิ่วทั้งเบิกบานใจและเดือดดาล
ไป๋เยว่เบื่อผู้ชายคนนี้เสียที นับเป็นเรื่องดีอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขากลับไม่รู้จักเจียมตัว กล้าทำให้ไป๋เยว่โมโห หรือว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว?