ช่วงนี้ ไป๋เยว่มักหลบหน้าหลงซิงอวี่อย่างจงใจหรือไม่ก็ไม่รู้ เธอไม่อยากใกล้ชิดกับเขา บางครั้งยังออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วย
ทั้งสองพักอยู่ในจวนประมุขวิหารอัศวินแห่งด่านอวี้หลง จึงมักพบเห็นอัศวินระดับสูงมากมายอยู่เสมอ
ไป๋เยว่ไม่ต้องพูดอะไรสักคำ สายตาของผู้คนมากมายก็จับจ้องมาที่เธอ มีทั้งชายและหญิง แววตาที่มองมาล้วนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เพียงสบตาแวบเดียวก็เหมือนได้เห็นสายน้ำแห่งวสันต์อันเอ่อล้น ชวนให้ยากจะลืมเลือน
คนส่วนใหญ่รู้จักไป๋เยว่ และรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของหลงซิงอวี่
แต่ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนก็แค่เป็นผู้ชื่นชมคุณไป๋เท่านั้น เชื่อว่าอัศวินหลงซิงอวี่คงไม่ใจแคบขนาดนั้น
ที่จริงหลงซิงอวี่โกรธไม่น้อยเลย
คนหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่เอาอย่างเรื่องดี ๆ ดันเรียนรู้แต่เรื่องแย่ ๆ อายุยังน้อยก็รู้จักเกี้ยวพาภรรยาคนอื่นเสียแล้ว
ต่อให้ไป๋เยว่แค่ตอบรับคำทักทายของคนอื่นอย่างสุภาพ หลงซิงอวี่ก็รู้สึกราวกับมีหญ้าเขียวขึ้นเต็มหัว
ความรู้สึกของคนหนุ่มสาวช่างเร่าร้อนและบริสุทธิ์ ทำให้เขานึกถึงครั้งแรกที่ได้พบไป๋เยว่ เพราะอย่างนี้เขาจึงยิ่งโมโห