ไป๋เยว่หยิบที่คั่นหนังสือรูปใบเมเปิลซึ่งวางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา หันปลายใบขึ้นด้านบนแล้วคั่นไว้ตรงหน้าที่อ่านค้างอยู่ จากนั้นจึงปิดหนังสือ วางลงบนโต๊ะ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นไปเปิดประตู
อัศวินที่รออยู่ข้างนอกกระวนกระวายจนแทบแย่ หลงซิงอวี่ไม่ใช่แค่ได้รับบาดเจ็บสาหัส กระดูกทั่วร่างหักเป็นท่อน ๆ แขนขาทั้งสี่มีบาดแผลทะลุทะลวง อาการหนักจนแทบพิการ
หลงซิงอวี่เป็นถึงอัศวินเทพผนึก การสูญเสียเขาไปแม้เพียงคนเดียวนับเป็นความเสียหายครั้งใหญ่หลวงของมนุษยชาติ
ประตูค่อย ๆ เปิดออก หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวราวแสงจันทร์ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้างดงามประณีตราวดอกพุดซ้อนที่ผลิบานบนกิ่งไม้ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอ่อนโยน ใบหน้าผุดผ่องงามจับตา
ศรรักของคิวปิดพุ่งปักกลางใจในชั่วพริบตา
อัศวินหนุ่มชะงักงัน
“เขาอยู่ที่ไหน รบกวนช่วยนำทางให้หน่อยค่ะ” ไป๋เยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาฉายความสงสัย